تا کى؟
ادواردو گاله آنو
ترجمه از متن انگليسى

سازمان ملل متحد همواره توصيه‌هايى مى کند ولى تصميمى نمى‌گيرد. زمانى که تصميمى گرفته مى‌شود، ايالات متحده قطعا اين تصميم را بلوکه مى‌کند. ايالات متحده تا به‌حال ۴٠ قطعنامه شوراى امنيت بر عليه اسرائيل را وتو کرده است.

يک کشور دو کشور را بمباران کرد.
اگر مثل هميشه سوداگرى در کار نبود اين بخشودگى از مجازات مى‌توانست مبهوت‌کننده باشد.
در پاسخ به معدود اعتراضات ضعيف جهانى، اسرائيل گفت که اشتباه شده است.
تا کى چنين وقايع دهشتناکى اشتباه خوانده مى‌شوند؟
اين کشتار غيرنظاميان با گروگانگيرى دو سرباز آغاز شد.
تا کى به گروگان رفتن يک سرباز اسرائيلى توجيهى براى گروگان گرفتن حاکميت فلسطين مى‌شود؟
تا کى به گروگان رفتن دو سرباز اسرائيلى توجيهى براى گروگان گرفتن تمام ملت لبنان مى‌شود؟
دهه‌ها کشتار يهوديان ورزش مورد علاقه اروپاييان بود. آشوويتس اوج طبيعى رودخانه باستانى وحشت بود که در سرتاسر اروپا جريان داشت.
تا کى فلسطينى‌ها و اعراب ديگر بايد جزاى جناياتى را که مرتکب نشده‌اند بپردازند؟
حزب‌الله در زمان حمله‌هاى قبلى اسرائيل به لبنان و ويران‌سازى آن وجود نداشت.
تا کى داستان حمله به حمله‌کننده را که با تروريسم مى‌خواهد از حق خود در مقابل تروريسم دفاع کند، باور کنيم؟
عراق، افغانستان، فلسطين و لبنان؛. تا کى به اسرائيل و ايالات متحده اجازه داده مى‌شود که کشورها را بدون مجازات ويران کنند؟
شکنجه‌هاى ابوغريب که باعث اشمئزاز جهانى شد، براى ما در آمريکاى لاتين چيز تازه‌ای نيست.. نظاميان ما روش‌هاى بازجويى‌شان را از مدارس آمريکا فراگرفتند. مدارسى که رسما ديگر وجود ندارند ولى اثراتشان همچنان موجود است.
تا کى بايد مشروعيت شکنجه را قبول کنيم؟
اسرائيل ۴۶ قطعنامه مجمع عمومى و ديگر نهادهاى سازمان ملل را نقض کرده است.
تا کى اسرائيل از امتياز حرف‌ناشنوی انتخابى برخوردار خواهد بود؟
سازمان ملل متحد همواره توصيه‌هايى مى کند ولى تصميمى نمى‌گيرد. زمانى که تصميمى گرفته مى‌شود، ايالات متحده قطعا اين تصميم را بلوکه مى‌کند. ايالات متحده تا بحال ۴٠ قطعنامه شوراى امنيت بر عليه اسرائيل را وتو کرده است.
تا کى ملل متحد طورى عمل مى‌کند که گويا نام ديگرى براى ايالات متحده است؟
از زمانى که خانه‌هاى فلسطينى‌ها توقيف و زمين‌هايشان ضبط شد، خون‌هاى زيادى ريخته شده است.
تا کى بايد خون‌ها ريخته شوند تا قدرت‌ها مجاز به انجام آنچه باشند که قوانين رد مى‌کنند؟
تاريخ تکرار مى‌شود، روز پس از روز و سال پس از سال و همچنان ده عرب به ازاى هر اسرائيلى مى‌ميرند. تا کى زندگى يک اسرائيلى هم ارزش زندگى ده عرب محسوب مى‌شود؟
با توجه به جمعيت جهانى، ۵٠٠٠٠ (مترجم: آمار اعلام شده حدود ٢۵٠٠٠٠ مى‌باشد) غير نظامى که اکثريت آنها زنان و کودکان بودند و در عراق کشته شدند، معادل ٨٠٠٠٠٠ (۴۰۰۰۰۰۰) آمريکايى مى‌باشد.
تا کى ما همچنان که مرسوم شده، کشتن عراقى‌ها در يک جنگ کور که تمام توجيهات خود را فراموش کرده، قبول مى‌کنيم؟
ايران در حال توسعه انرژى اتمى است، ولى جامعه جهانى با وجود اينکه اسرائيل همواره در حاشيه فروريزى به‌سر مى‌برد، کوچکترين نگرانى از ٢۵٠ بمب اتمى آن ندارد.
چه کسى خطرنگار دنيا را کاليبره مى‌کند؟ آيا ايران کشورى بود که بمب اتمى را در ناکازاکى و هيروشيما ريخت؟
در عصر جهانى شدن، حق بيان کم‌قدرت‌تر از حق اعمال فشار است. براى توجيه اشغال غير قانونى سرزمين فلسطين، جنگ، صلح خوانده مى‌شود. اسرائيلى‌ها ميهن‌دوست و فلسطينى‌ها تروريست مى‌باشند و تروريست‌ها زنگ خطر جهانى را به صدا در می‌آورند.
تا کى رسانه‌ها به جاى اخبار، ترس را می‌گسترانند؟
کشتارى که امروز به وقوع مى‌پيوندد، نخستين نيست و متاسفانه آخرين نيز نخواهد بود. کشتاری که در سکوت صورت مى‌پذيرد. آيا دنيا ناشنوا شده است؟
تا کى فرياد ستمديدگان پژواکى نخواهد داشت؟
يک سوم قربانى بمب‌ها کودکان هستند.
کسانى که جرات تقبيح اين کشتار را مى‌کنند، يهودى‌ستيز ناميده مى‌شوند.
تا کى انتقاد به ترور دولتى، يهودى‌ستيزى ناميده مى‌شود؟
تا کى اين باجگيری نامتناسب را قبول مى‌کنيم؟
آيا يهوديانى که از آنچه به نام آنان عمل مى‌شود در هراسند، يهودی‌ستيز اند؟ آيا صدايى از اعراب برنمي‌خيزد که از ميهن فلسطينيان دفاع کرده و در عين حال جنون بنيادگرايان را محکوم کند؟
تروريست‌ها عين يکديگرند: تروريست‌هاى دولتى، اعضاى محترم دولت و تروريست‌هاى خصوصى، ديوانه‌هايى که به تنهايى يا در گروه‌هايى ارگانيزه شده‌اند و از زمان جنگ سرد با کمونيست‌هاى تماميت خواه، سخت مشغول کار هستند. همه با نام خداهاى متفاوتى عمل مى‌کنند، خدا، الله يا يهووا.
تا کى اين حقيقت را که تروريست‌ها جان انسان را حقير مى‌شمارند و از يکديگر تغذيه مى‌کنند، ناديده مى‌انگاريم؟
آيا آشکار نيست که در جنگ بين اسرائيل و حزب‌الله، غير نظامى‌ها، لبنانى‌ها، فلسطينى‌ها و اسرائيلى‌ها هستند که مى‌ميرند؟
و آيا اين آشکار نيست که جنگ در افغانستان و عراق و حمله به غزه و لبنان جايى براى رشد تنفر و توليد تعصب بعد از تعصب و پس از تعصب است؟
ما تنها نوع حيوانى هستيم که تخصص در نابودى همه‌جانبه داريم.
ما ٢ و نيم ميليارد دلار در روز وقف ارتش مى‌کنيم. بدبختى و جنگ فرزندان يک پدر هستند.
تا کى قبول مى‌کنيم که اين دنياى عاشق مرگ، تنها دنياى ممکن مى‌باشد؟