. . . . . . . . .

* اما در ميان تمام موضوعات شايد جای خالی تشکل مستقل پرستاران بيشتر به چشم خورده و ذهن را به خود مشغول می‌کند. طرح کردن هر کدام از موضوعات ديگر بدون داشتن يک بلندگو، يک تشکل، که پيگيرانه و بطور مدام خواسته‌های پرستاران را به گوش همگان برساند، بی اثر و بی نتيجه خواهد ماند.

12 ماه مه برابر با 23 رديبهشت روز جهانی پرستار است. اين روز نيز مثل روزهای مهم ديگر که ريشه در واقعه ايی تاريخی و يا شخصيتی تاريخی دارند برای گراميداشت ياد فلورنس ناتينگل که در همين روز متولد شده و برای قدردانی از کارها و آموزشهای وی در علم پرستاری، به نام روز جهانی پرستاران ثبت شده است.
مجمع جهانی پرستاران (ICN) هر سال موضوعی را در اين روز به عنوان محور فعاليت پرستاران در تأثير گذاری بر افکار عمومی معين می کند. موضوع امسال به قرار زير اعلام شده است:
Ť پرستاران امور بهداشت و سلامتی را با ارائه خدمت به جامعه و با کيفيت بالا هدايت می کنندť
موضوعاتی که ICN اعلام می کند معمولأ عام و کلی هستند، لذا هر کشوری و هر يک از اعضای اين ارگان بين المللی مختارند که در چهار چوب موضوع اعلام شده، نکته و عرصه خاصی را برجسته کنند. بعنوان مثال اتحاديه پرستاران سوئد اولويت خود را در بخش مراقبتهای روان درمانی و سالمندان اختصاص داده است زيرا که در سال جديد تغييير و تحولات زيادتری در اين بخش اتفاق خواهد افتاد که طبيعتأ شرايط کاری پرستاران را نيز متأثر خواهند کرد.
شغل پرستاری در ايران همچون بسياری از کشورها ی ديگر سابقه طولانی دارد و جايگاه بسيار مهمی را در بخش امور خدماتی به خود اختصاص می دهد. در همين رابطه خيلی طبيعی به نظر می رسد که پرسيد پرستاران ايران کدام موضوع را در سال آينده در دستور کار خود قرار خواهند داد؟
عنوانهای بسيار زيادی را می توان برشمرد. از دستمزد گرفته تا امنيت شغلی و شرايط استخدامی، و يا ميزان ساعات کار تا دوره های تکميلی و حقوق بازنشستگی و بيمه، بهبود وضعيت تکنيکی در بخشهای راديولوژی و يا بهبود اتاقهای معاينه و سالنهای انتظار در بهداریهای محل و شايد بتوان بحث عمومی برای برون رفت از اين بازار سياه دارو را براه انداخت.
پرستاری در يکی از وبلاگها، از اينکه گاه پرستاران مورد ضرب و شتم مريضان خود قرار می گيرند، گلايه کرده بود. موضوعی که گاهأ اتفاق می افتد و شنيدنش چه دردآور است. اما اتفاق می افتد و آن هم نه به ندرت.
يکی ديگر، از حق اضافه کاری های معوقه به طول 8 ماه نوشته و توجه مسئولان را به وضع معيشتی پرستاران جلب کرده بود.
هر کدام از اين موضوعات می تواند در دستور کار قرار بگيرد. همه آنها مهم اند و مشکلات موجود در آن عرصه ها بيشمار و آزار دهنده.
اما در ميان تمام موضوعات شايد جای خالی تشکل مستقل پرستاران بيشتر به چشم خورده و ذهن را به خود مشغول می کند. طرح کردن هر کدام از موضوعات ديگر بدون داشتن يک بلندگو، يک تشکل، که پيگيرانه و بطور مدام خواسته های پرستاران را به گوش همگان برساند، بی اثر و بی نتيجه خواهد ماند.
سوالی که چند خط بالاتر مطرح شد، پس از اين بررسی اجمالی ديگر چندان طبيعی به نظر نمی رسد، که "پرستاران ايران چه موضوعی را در اولويت کار خود قرار خواهند داد؟".
پرستاران ايران به مانند بسياری از شاغلان ديگر از مزايای لازمه در زندگی شغلی خويش بهره مند نيستند از جمله از حق داشتن اتحاديه وبيان مستقل و متشکل خواسته های خود بی بهره اند. پس چگونه می توانند موضوعی را به عنوان محور فعاليت صنفی خود قرار داده و برای طرح آن در مجامع، ارگانها و افکار عمومی برنامه ريزی کنند. کدام چتر وجود دارد که همه پرستاران ايران را زير سايه خود گرفته و جدا از آنکه اين ويا آن جناح در دولت قرار گرفته باشد، از حقوق يگانه آنها دفاع کرده و صدای آنان و خواسته هايشان را در مراکز تصميم گيری انعکاس بدهد.
آنچه که امروز در مقام تشکل مستقل پرستاران معرفی می شود، يعنی سازمان نظام پرستاری، نمونه کپی برداری شده از سازمان نظام پزشکی است که مستقل نبوده و مستقيمأ زير نظر وزارت بهداشت اداره می شود. برای اثبات اين مدعا کافی است به سابقه فعاليت سازمان نظام پرستاری در دو سال اخير و نقش آن در حرکات اعتراضی پرستاران نگاه کرد. اين سازمان در هيچ کدام از اقدامات واعتراضات صنفی پرستاران حضور نداشته و حتی حمايت نکرده است، چه برسد به آنکه خواسته باشد سازماندهی و هماهنگی بکند!!؟
از ترکيب اعضای شورای عالی سازمان نظام پرستاری هم بخوبی می توان پی برد به اينکه اين سازمان تا چه حد بازتاب دهنده وضعيت پرستاران ايران است. از ميان 30 نفرعضو شورای عالی، تنها 7 نفر آنها زن هستند و بقيه مردانی هستند که بعضأ شغلشان پرستاری هم نيست.
خانه پرستار هم که تشکل ديگری برای پرستاران به حساب می رود، وضعيت بهتری از سازمان نظام پرستاری ندارد.
با دنبال کردن بيشتر موضوع به اين مسئله پی می بريم که پرستاران ايران حتی در تشکل بين المللی که از آن نام برديم، يعنی مجمع جهانی پرستاران ICN عضويت ندارند و تا وقتی که دارای تشکل خاص خود، بدور از نفوذ زمامدارن نباشند از اين امکان نيز محروم مانده اند زيرا که نمی توان به صورت فردی در آنجا عضو شد. گام اول در اين راه نيز، همانا تشکيل ساختار صنفی مستقل و مختص به پرستاران است.
اهميت اين که چرا پرستاران ايران احتياج دارند در آنجا عضو باشند، بر همگان روشن است. مثل تمام مزيتهايی که شامل اعضای ارگانها و سازمانهای بين المللی می شود، با عضويت در ICN، چه به لحاظ تخصصی و رشد علم پرستاری و چه به لحاظ پيگيری امور حقوقی درحرفه پرستاری و آميختگی طبيعی با جهان به هم پيوسته امروز در اين حوزه، امکانات فراوانی در اختيار پرستاران ايران قرار خواهد گرفت. ثمره يک چنين درآميختگی و رشد علم پرستاری نه تنها به سود پرستاران بلکه به سود تمام شهروندان کشورمان خواهد بود. يعنی همه آن کسانی که در درازای زندگی خود بارها سروکارشان به مراکز بهداشت و درمان خواهد افتاد و پرستاران عنصرهای ثابت و هميشه حاضر به خدمت در آن مراکزهستند. پس برای آنکه وضع بهداشت و درمان بهتر شود بايد وضعيت شغلی پرستاران بهبود يابد و برای اين بهبودی هيچ کس ديگری جز خود پرستاران صلاحيت ندارند که مورد مشاوره سازمان يافته و هدفمند قرار بگيرند و راه آن تنها از تشکيل اتحاديه پرستاران می گذرد. حضور پرستاران و نمايندگان راستين آنها در ارگانها و مراکز تصميم گيری، در نوع خود به معنای سهيم شدن در قدرت نيز هست.
نوشته را با نقل قولی از مسئول هيئت مديره اتحاديه پرستاران سوئد خانم " آنا کارين اِکلوند " به پايان می برم. وی درسخنرانی اول ما می، پس از تشريح خواسته های اين اتحاديه که از ميان 112000 نفر عضو آن، تعداد 7200 نفر با برنامه ريزی قبلی و به شکل دوره ايی، هم اکنون سه هفته است که برای افزايش دستمزد و تنظيم ساعات کار و ... در اعتصاب بسر می برند، گفت: "ما نيمی از قدرت را می خواهيم و تمامی دستمزد را"!
باشد که پرستاران کشور ما نيز از آن چنان توانايی برخوردار شوند که هر زمان منافع خويش را پايمال شده و يا در معرض خطر می بينند، با قدرت متشکل خويش به ميدان آمده و از حقوق بديهی خود دفاع کنند.

روز پرستار بر همه پرستاران مبارک !