آيا سازمان‎هاي غيردولتي از تحليل‎گران آمريكايي، مشاوران بهتري نيستند؟
نوشين احمدي خراساني

از: تريبون فمينيستي ايران
مقاله -سازمان‎هاي غيردولتي ما و نظام سرمايه‎داري- كه در روزنامه جمهوري اسلامي به ‎تازگي منتشر شد و تبعات آن براي نهادهاي مدني زنان و فعالان آن از جمله دستگيري فرشته قاضي، اميد معماريان، محبوبه عباسقلي‎زاده و... حيرت بسياري را برانگيخته است؛ زيرا براي دولتي كه 25 سال است خود را تثبيت كرده و در عرصه‎ي جهاني در حال -دسته و پنجه نرم كردن- با كشوري است كه ترس بين‎المللي را برانگيخته، به ‎راستي تعجب‎آور است كه از -تعداد معدودي زن- در كشورش بهراسد و براي آن‎ها شاخ و شانه بكشد! آن هم زناني كه بدون هيچ پشتوانه و حقوقي، با وجود مشكلات فراوان و پس از فراغت از هزاران گرفتاري ريز و درشت زندگي شخصي، ساعاتي از وقت خود را صرف فعاليت اجتماعي و آموزشي براي هم‎جنسان‎شان مي‎كنند؛ كساني كه از خودسوزي زنان، فرار دختران از خانه، خشونت‎هاي اعمال شده به زنان و نبود كمترين حمايت قانوني از آنان، قلبشان به ‎درد مي‎آيد و تعهد انساني‎شان به آن‎ها فشار مي‎آورد تا ساعاتي از زندگي خود را داوطلبانه صرف قدم‎هاي كوچكي براي حل درياي معضلات موجود جامعه زنان كنند.



موانع سازماندهى نظام اجتماعى در ايران
بى اعتمادى نسبت به ديگران


گفت وگو با مهدى منتظر قائم، استاد دانشگاه

سلول گرايى هاى هسته اى متكى بر مناسبات خانوادگى، عشيره اى، قومى و ... كه همواره با واگرايى هاى اجتماعى همراه بوده موجب شكست تلاش هاى اندك همگرايانه در جنبش هاى اصلاح طلبى شده است و جامعه ما بازگشتن به سلول هاى فردى را به طور مكرر در تاريخ معاصر تجربه كرده است. در واقع اين واگرايى اجتماعى، جامعه ايران را به مجمع الجزايرى فردى تبديل كرده است كه بزرگترين مانع براى شكل گيرى يك هويت جمعى در ميان ايرانيان به عنوان يك ملت بوده است.
جدال ميان سنت و مدرنيته، فقدان اعتماد اجتماعى، عدم شكل گيرى خرد جمعى، تكثر هويت ملى، رفت و بازگشت هاى محافظه كارى و اصلاح طلبى، ويژگى هاى دوران گذار جامعه ايران و ... فضاى بحث ما درباره توقف صدساله ايرانيان در آستانه يك جامعه مدرن است كه در گفت وگو با دكتر مهدى منتظر قائم، مورد كنكاش قرار گرفته است و در پى مى آيد.