هموطنان کرد پناهنده در ترکيه را دريابيم!
نامدار بينام

اين پناهندگان بر اين باورند که فشارهاى سازمان‌هاى بين‌المللى و مدافع حقوق پناهندگان و حقوق بشر و اعتراضات سازمان‌ها و احزاب هموطن ايرانى در خارج از ايران به کميسارياى عالى پناهندگان مى‌توانند به اين روند ناخوش‌آيند پايان دهد و اين عده که گناهى جز طرفدارى از حقوق انسانى و مبارزه عليه رژيم ضد بشرى اسلامى نداشتند، را به آينده اميدوار سازد
پناهندگان کرد ايرانى در ترکيه که از شمال عراق عازم شده‌اند، آندسته از پناهندگانى ايرانى مى‌باشند که بعد از روى کار آمدن رژيم اسلامى در ايران براى دستيابى به حقوق انسانى و قومى خود تحت پوشش احزاب و سازمان‌هاى سياسى و اجتماعى عليه ظلم و ستم ملى که رژيم اسلامى بر آنها تحميل نموده است مبارزه نموده و پس از سرکوب‌هاى وحشيانه مردم و سازمان‌هاى مناطق کردنشين ايران توسط رژيم، به ناچار همچون ديگر ايرانيان آزادى‌خواه به همراه خانواده‌هاى خود مجبور به ترک خانه و ميهن خود شدند و نهايتأ در نقاط مرزى کردستان ايران و عراق در خاک عراق اسکان نمودند.
اين هموطنان که در پيکارى رو در رو، طى سال‌هاى متمادى عليه رژيم اسلامى جنگيده‌اند هرگز تن به سازش نداده و به اين جهت بيشترين فشارها از طرف رژيم را تحمل نموده و تا نابودى رژيم ضد بشرى ملايان مجبور به تحمل آن هستند.
با توجه به اينکه رژيم اسلامى هرگز پايبند به حقوق بين‌المللى نبوده و براى سازمان‌هاى آن احترامى قائل نيست. براى حذف و سرکوب مخالفان خود در خارج از کشور حد و مرزى را نشناخته و نمى‌شناسد و در اين رابطه دست به کشتار وسيعى زده است.
در کردستان عراق نيز به دليل حضور فعالين و مبارزين کرد ايرانى شايد پرجدال‌ترين منطقه تروريستى براى حکومت اسلامى بوده است.
طى ساليان گذشته صدها نفر از کادرها و پيش‌مرگان سازمان‌ها و احزاب کرد ايرانى در منطقه کردستان عراق توسط رژيم اسلامى ربوده شده و يا به شيوه‌هاى فجيع ترور شده‌اند.
بخشى از اين هموطنان در اثر شرايط ناامنى که رژيم اسلامى در خاک عراق به شکل‌هاى گوناگون ايجاد نموده و يا در اثر فشارهايى که به خانواده‌هاى آنها در ايران وارد ساخته و مى‌سازد، مجبور شده‌اند براى حفظ جان خود و خانواده‌هايشان، خود را به کميسارياى عالى پناهندگان سازمان ملل در کردستان عراق معرفى نمايند..
عده‌اى از اين افراد از طريق اين سازمان (UNHCR) به کشور سوم منتقل شده‌اند و عده‌اى که تعداد آنها حدود۱۲۰۰ نفر (زن، کودک، پير و جوان) می‌باشد عليرغم فشار ها و تهديدات تروريستى از طرف رژيم اسلامى، سال‌ها است که در انتظار انتقال خود به ديگر کشور ها مانده‌اند.
در اوايل سال ۲۰۰۰ ميلادى کمسارياى عالى پناهندگان سازمان ملل به صورت غير رسمى از تعهد خود نسبت به انتقال اين افراد به کشور سوم سر باز زد و اين دفتر به صورت نيمه يا تمام تعطيل در آمد.
هر چند بخش زيادى از اين افراد که خود را به دفتر UNHCR معرفى نموده بودند کارت قبولى دريافت نموده‌اند و شرايط پناهندگى شامل حال آنها شد اما در بين سال‌هاى ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ ميلادى اين عده به دلايل ذکر شده به اميد يافتن راه حلى مناسب جهت انتقال به کشور امن با وجود مشکلات امنيتى و تحمل هزينه‌اى گزاف مالى و قبول خطرات، راه کشور ترکيه را در پيش گرفتند و از کردستان عراق خارج شدند و خود را به دفتر UNHCR در شهر مرزى وان ترکيه معرفى نموده‌اند.
از همان زمان دفتر UNHCR در شهر وان از قبول آنها به شيوه‌ى رسمى سر باز زد. در نتيجه اعتراضات گسترده اين پناهندگان و همچين فشارهاى سازمان‌ها و نهادهاى بشردوست بين‌المللى در سال ۲۰۰۳ اين هموطنان از طرف UNHCR در ترکيه مصاحبه شده در تاريخ ۴.۱۲.۲۰۰۴ همه اين افراد به صورت رسمى به عنوان پناهنده پذيرفته شده و کارت قبولى دريافت نموده‌اند.
در ادامه پروسه‌ى جابجايى و تحصن در جلوى سازمان UNHCR در شهر وان همه اين گروه به جز ۵۷ نفر دستگير شده و از شهر مرزى وان به حدود ۱۴ شهر در مرکز ترکيه انتقال داده شدند و در همان ابتدا اداره پليس شهرهاى مربوطه به پناهندگان اعلام نمود که اين افراد به ديگر کشورها انتقال داده نخواهند شد و اين افراد از طرف دولت ترکيه به عنوان پناهنده پذيرفته نشده‌اند و ترکيه تنها به خاطر مسائل انسانى به آنها اجازه‌ى اقامت موقت خواهد داد (طبق ماده ۵۶۸۳ قانون مدنی ترکيه در مورد خارجى‌ها)
در واقع دولت ترکيه اين افراد را از مصوبات کميسيون۱۹۵۱ ژنو خارج نموده و طبق قانون خارجيان و توريست‌ها با آنها رفتار مى‌نمايد. اين عمل دولت ترکيه مخالف با تمامى قوانينى است که اين کشور در ارتباط با امور پناهندگان در سازمان ملل به امضاء رسانده است و اجراى اين ماده از طرف اين کشور خطرى جدى براى پناهندگان ايرانى بوده و تهديدى براى باز پس فرستادن و تحويل دادن به مقامات امنيتى رژيم اسلامى مى‌باشد.
بعد از انتقال اين پناهندگان به شهرهاى مختلف، آنان بارها به اعتراضات در جلوى دفتر سازمان ملل ادامه داده اند که در تمام اين نشست‌ها با نمايندگان ايشان، UNHCR به صورت شفاهى و غير رسمى دولت ترکيه را مانع انتقال اين گروه به ديگر کشور ها معرفى نموده است.
از ابتداى سال ۲۰۰۶ تاکنون ۳ حرکت اعتراضى دست جمعى عليه سياست‌هاى پناهنده‌ستيز و تبعيض‌آميز UNHCR در آنکارا نسبت به اين گروه از پناهندگان (موسوم به پرونده‌ى شمال عراق)صورت گرفته است که تعدادى از اين هموطنان پناهنده روانه‌ى دادگاه و پليس محل سکونتشان شده‌اند و در آنجا هر بار تهديد به ديپورت به ايران شده‌اند.
تاکنون گامى جدى از طرف سازمان ملل در انتقال اين پناهندگى صورت نگرفته و آنان همچنان در بلاتکليفى و انتظار به سر می‌برند.
هم اکنون هيچ‌گونه حمايتى از طرف سازمان ملل به آنها نميشود و آن حداقل حمايت مالى و خدمات پزشکى که تا چندى قبل از آن برخوردار بودند نيز قطع گرديده است.
کودکان و خانواده‌هاى اين عزيزان در شرايط دشوارى به سر برده و از حداقل امکانات تفريحى، رفاهى و تحصيلى به دلايل گوناگون بى‌بهره‌اند و براى امرار معاش مجبورند با توجه به سنين کم و در شرايط سخت و ساعات کار بالا با حداقل مزد، کار سياه نمايند.
تفاوت‌هاى فرهنگى.سوء‌تغذيه و افسردگى و عدم اميد، زنان و کودکان را پير و پژمرده نموده است.
تبيعض و نداشتن مجّوز کار و نبود حمايت‌هاى بهداشتى و پزشکى و اهرم ترس از ديپورت و عدم مسئوليت‌پذيرى UNHCR نسبت به اين گروه حق زندگى انسانى، توام با آرامش و امنيت را از اين خانواده‌ها گرفته است. اين پناهندگان بر اين باورند که فشارهاى سازمان‌هاى بين‌المللى و مدافع حقوق پناهندگان و حقوق بشر و اعتراضات سازمان‌ها و احزاب هموطن ايرانى در خارج از ايران به کميسارياى عالى پناهندگان مى‌توانند به اين روند ناخوش‌آيند پايان دهد و اين عده که گناهى جز طرفدارى از حقوق انسانى و مبارزه عليه رژيم ضد بشرى اسلامى نداشتند، را به آينده اميدوار سازد.