گزارشى كوتاه از کنفرانس مطبوعاتى کانون پناهندگان ايرانى در بلژيک يک کنفرانس مطبوعاتى از طرف کانون پناهندگان ايرانى - بلژيک، در روز سه‌شنبه ٢٢ ماه اوت، در صد و چهلمين روز تحصن ايرانيان متقاضى اجازه اقامت قانونى در بلژيک که برابر بود با سيزدهمين روز اعتصاب غذاى ١٠٠ تن از ميان آنان، در محل تحصن تشکيل شد. حضور وسيع متقاضيان پناهندگى ايرانى به همراه بلژيكى‌ها و نيز حضور قابل توجه مطبوعات و وسايل ارتباط جمعى و انعكاس خبرى آن در سطح بلژيك از نكات قابل اهميت كنفرانس مطبوعاتى بوده است. سخنرانان اين کنفرانس آقاى ونسان لورکن وکيل کانون پناهندگان ايرانى- بلژيك، آقاى ونسان دو ولف شهردار اتربيك، آقاى على صمد سخنگوى كانون پناهندگان، پدر ژاك روحانى كليسا و خانم ادمه لامبر رئيس کميته پشتيبانى از پناه‌جويان ايرانى بودند. پدر ژاک، کشيش محل، به عنوان اولين سخنران، پشتيبانى کامل کليساى خود را از خواسته بر حق ايرانيان ابراز داشت. وى از رفتار و برخورد ايرانيان با همسايگان و رعايت ادب و نظافت آنان اظهار خوشنودى و تشکر کرد و دولت و مسئولين بلژيك را از اينكه به خواسته‌هاى ايرانيان بى‌توجهى نشان مى‌دهند مورد انتقاد و سرزنش قرار داد و گفت که كليسا با اعتصاب غذا مخالف است ولى شرايط دشوار ايرانيان براى ما قابل فهم است. کليساى ما از خواسته‌هاى شما حمايت همه‌جانبه مى‌كند. سپس آقاى شهردار در سخن‌رانى کوتاه خود، بدون اين که از خواست اصلى پناهندگان حمايت نمايد، از وضعيت ناگوار نقض آشکار حقوق بشر در ايران سخن گفت و ضمن محکوم کردن رژيم جمهورى اسلامى ايران، از جدايى دين و دولت دفاع نمود. ايشان در پايان سخنان خود قول داد که وسايل آرامش و آسايش تحصن‌کنندگان را از قبيل دوش، دستشويى، توالت، آمبولانس و تشک و پتو و رعايت نکات امنيتى فراهم نمايد. سومين سخنران کنفرانس که در پشت تريبون قرار گرفت، وکيل کانون پناهندگان بود. اما متاسفانه سخنرانى وى به دليل از حال رفتن دو تن از اعتصابيون حاضر در سالن قطع گرديد. همه دوربين‌هاى تلويزيون‌ها متوجه دو خانم بيهوش شده گشته و به‌دنبال آنان سالن کنفرانس را ترک کردند. به دليل آمدن آمبولانس‌ها يک وقفه نيم ساعته در کنفرانس روى داد. در اين فاصله انور ميرستارى سخنگوى ديگر کانون، اخبار اعلام حمايت احزاب و سازمان‌هاى مترقى بلژيک از جمله حزب سبز بلژيک (اکولو)، حزب دموکراتيک و انسانى (س. د. هاش) و انجمن سيره را بيان داشت و از افرادى که براى حمايت از پناهجويان، در جلسه حضور پيدا كرده بودند، قدردانى کرد و گزارش کوتاهى از وضعيت متحصنين اعتصاب غذايى و غير اعتصابى که بيش از ٣۵٠ نفر مى‌باشند، ارايه داد و دلايلى را براى ناامن بودن ايران برشمرد. با شهردار، پدر روحانى، آقايان على صمد و وکيل نيز در همين فاصله زمانى، توسط رسانه‌هاى خبرى حاضر در کنفرانس، مصاحبه به عمل آمد که به‌طور وسيعى در رسانه‌هاى عمومى بازتاب يافت. پس از بازگشت آرامش نسبى به سالن، وکيل دوباره رشته سخن را به دست گرفت. او در ادامه سخنان خود يکپارچگى و اتحاد و انضباط موجود در بين متحصنين را ستود و گفت که روز دوشنبه ٢۹ اوت با آقاى رزموند رئيس اداره اتباع بيگانه تماس گرفته و به‌طور عاجل از وى تقاضاى ملاقات براى رسيدگى به وضعيت پرونده ايرانيان خواهد نمود (آقاى رزموند در مرخصى سالانه به سر مى‌برد و دوشنبه به اداره خود باز مى‌گردد). در اين ملاقات، سخنگويان کانون آقاى وکيل را همراهى خواهند کرد. بعد از پايان سخنان وکيل، انور ميرستارى گرداننده کنفرانس، يادآور شد که معمولا در هر کنفرانسى اولين سخنران، سخنگوى برگزارکننده کنفرانس مى‌باشد. اما در فرهنگ پوياى ايرانى هميشه تقدم با مهمانان است و بدين دليل از خانم لامبر تقاضا کرد تا در پشت تريبون قرار گيرد. خانم لامبر که به همراه همسرش کميته حمايت از پناهجويان ايرانى متشکل از بلژيکى‌ها و ايرانيان قديمى را اداره مى‌کنند، از افرادى است که سال‌هاست در زمينه حقوق بشر، به‌طور داوطلبانه با سازمان عفو بين‌الملل همکارى مى‌کند. او نيز به پايمال شدن حقوق اوليه انسان‌ها در ايران به‌طور عام و به مسائل زنان به‌طور خاص پرداخته و جمهورى اسلامى ايران را مسئول تمام اين بدبختى‌ها دانست. وى سپس به نيازهاى اعتصاب‌کنندگان اشاره نمود و فعاليت‌هاى کميته را برشمرد و قول داد که تا آخرين لحظه در کنار ايرانيان متحصن واعتصابى باشد و از خواسته به حق آنان دفاع نمايد. همان طور که اشاره شد، آخرين سخنران کنفرانس کسى بود که مى‌بايست اولين سخنران مى‌بود. آقاى على صمد به‌طور مفصل و خيلى مدلل و واضح به چرايى پناهنده شدن ايرانيان در بلژيك پرداخت و سپس علل توسل به اعتصاب غذا از طرف پناهندگان ايرانى را تحليل كرد و متذكر شد که دولت بلژيک و به‌ويژه اداره اتباع بيگانه اين روش را به ايرانيان متحصن تحميل کرده است. او در اين باره گفت: ما حدود پنج ماه تلاش نموديم با وزارت کشور و مسئولين دولتى، احزاب و ده‌ها ارگان ديگر در بلژيک مذاکره کنيم. ما هميشه گفتيم که اهل گفتگو هستيم و دوست داريم که مشکلات از راه منطق و برهان حل شوند. حرف ما خيلى واضح است، ايران کشورى امن براى ايرانيان نيست. بلکه، تنها براى کسانى که حقوق انسان‌ها را زير پا مى‌گذارند و در مقابل ملت پاسخگو نيستند، امن است. ايشان در آخر با توجه دادن به وضعيت ديكتاتورى و بنيادگرايى اسلامى در ايران، از دولت و مسئولين بلژيك خواست تا هر چه سريعتر به خواست‌هاى بر حق اين متقاضيان پناهندگى، به دليل خودويژگى پرونده آنان، جواب مساعد دهند تا بلكه هم‌وطنان ما از بلاتكليفى بيرون بيايند و بتوانند يک زندگى آرامى را در بلژيك آغاز كنند. آقاى صمد به خواسته اصلى پناهجويان پرداخته و گفت: آنان نه مى‌توانند به ايران برگردند و نه مى‌توانند در بلژيك بمانند، پس به كجا بايد بروند؟ ما از مسئولين دولت بلژيك مى‌خواهيم كه به خودويژگى پرونده ايرانيان توجه كنند و به تمام ايرانيانى كه از اول آوريل در اين حرکت مشترک هستند، اقامت قانونى دهند. وى افزود: وقتى که رئيس اداره اتباع بيگانه حاضر نشد در دهم ماه اوت ما را به حضور بپذيرد، عليرغم ميل کانون، پناهجويان راهى به جز اعتصاب غذا براى پيشبرد خواسته‌هاى بر حق خود نديدند. امروز سيزدهمين روز اعتصاب غذا است و تعداد ١٠٠ نفر از ٣۵٠ نفر از متحصنين در حال حاضر در اعتصاب غذاهستند و بقيه نيز تصميم دارند که اگر تا هفته ديگر هيچ جوابى از طرف وزير کشور و يا اداره اتباع بيگانه داده نشود، بطور همگانى دست به اعتصاب غذا بزنند. در پايان لازم به تکرار است که اين بار بيش از هميشه روزنامه‌نگار و افراد و شخصيت‌هاى بلژيکى در سالن حضور داشتند. تهيه گزارش از انور ميرستارى ـ سخنگوى کانون پناهندگى در بلژيک ٢٣ ماه اوت ٢٠٠۶