(۱) ۱. براى مطالعات تفصيلى در اين مورد نك.
Thomas M. Franck, The empowered self: Law and Society in the Age of Individualism , Oxford (۱۹۹۹), chapter ۱, pp. ۱-۲۰, in particular p. ۶ – on; see also, Sir Robert Y. Jennings, International law, in Encyclopedia of Public International Law, vol. ۷, pp. ۲۷۸-۲۹۷, at p. ۲۹۴.
(۲). Barcelona Traction, light and power company, limited, second phase, Judgment, I.C.J. Reports ۱۹۷۰, p. ۳۲, paras ۳۳-۳۴.
(۳). Survival principle.
(۴). Ubi societas ibi jus.
(۵). Community.
(۶). Legal community.
(۷). Society.
(۸). Reciprocity.
(۹). Thomas M. Franck, Fairness in international law and institutions, Oxford (۱۹۹۵), p. ۲۶.
(۱۰). Ibid, p. ۲۸.
(۱۱). The Lotus Case (France v. Turkey), P. C. I. J. , series A, No. ۱۰ (۱۹۲۷), p.۱۸.
پروفسور هِنكين، اين نظر تاريخى ديوان دائمى را در كرسى عمومى خود به سال ۱۹۸۹ به اين صورت خلاصه كرده است: «دولت‌ها حقوق را با رضايت و توافق به وجود می‌آورند. حقوق بين‌الملل‌با «اراده» دولت‌ها به وجود می‌آيد، يا به رسميت شناخته مى‌شود و يا پذيرفته مى‌شود. براى سيستم بين‌المللى‌، هيچ چيزى از هيچ منبع ديگرى به صورت حقوق در نميآيد».
Louis Henkin, International law: politice, values and functions (۱۹۸۹), cited in Franck, ibid.
(۱۲). Pacta sunt servanda.
(۱۳). ad hoc.
(۱۴). Secondary rule.
(۱۵). Peremptory norm.
(۱۶). Ultimate canon of rules.
(۱۷). Principled conduct.
(۱۸)۱۸. به موجب ماده ۲۶ كنوانسيون وين راجع به حقوق معاهدات: هر معاهده لازم‌الاجرايى براى طرف‌هاى آن الزام‌آور است و بايد توسط آنها با حسن نيت اجرا گردد.
(۱۹). Thomas M. Franck, supra no. ۹, p. ۴۲.
(۲۰). Status.
(۲۱). Thomas M. Franck, Legitimacy in the international system, ۸۲ Am. J. Int’l. ۱۹۸۸, pp. ۷۰۵-۷۵۹, at p. ۷۵۱.
(۲۲). Applicability of the obligation to Arbitrate under section ۲۱ of the United Nations Headquarters Agreement of ۲۶ June ۱۹۴۷, ۱۹۸۸ I.C.J. Rep. ۱۲, ۳۴, para. ۵۷ (Advisory opinion of April ۲۶), cited in Franck, ibid, p. ۷۵۶.
(۲۳). Greco–Bulgarian “Communities” ۱۹۳۰ PCIJ (ser. B) No. ۱۷, ۳۲ (Advisory opinion of July ۳۱), ibid.
(۲۴). Franck, ibid.
(۲۵). J. L. Brierly, The law of nations, ۱۹۶۳, cited in Jonathan I. Charney, Universal international law ۸۷ Am. J. Int’l. L, ۱۹۹۳, No. ۴, p. ۳۲, footnote n. ۱۲.
(۲۶). H. L. A. Hart, The concept of law, ch. ۱۰ (۱۹۶۱), at p. ۲۱۹: The “View that a state may impose obligations on itself by promise, agreement, or treaty is not.. . consistent with the theory that states are subject only to rules which they have thus imposed on themselves”. Rather, “rules must already exist providing that a state is bound to do whatever it undertakes by appropriate words to do”.
(۲۷). Ibid.
(۲۸). Peremptory norm.
(۲۹). Void ab initio.
(۳۰) ۳۰. دكتر هدايت ا... فلسفى، حقوق بين‌الملل معاهدات، فرهنگ نشر نو، تهران ۱۳۷۹، صص ۲۳۰ـ ۲۲۹.
(۳۱). R. Bernhardt, Customary international law: New and old problems, ۱۹ Thesaurus Acroasuum ۲۰۴, ۲۰۹ (۱۹۹۲), cited in Franck, supra no. ۹, p. ۴۴.
(۳۲). Communitarian.
(۳۳). Franck, ibid.
(۳۴)۳۴. دكتر هدايت ا... فلسفى، همان منبع، ص ۳۰۳.
(۳۵)۳۵. همان.
(۳۶). The scheme of principles.
(۳۷). Ronald Dowrkin, Law’s Empire, ۲۲۱ (۱۹۸۶); see also, Franck, supra no. ۱۹, p. ۷۵۹.
(۳۸). Membership or associative obligations.
(۳۹). Mohammad Shahabudden, Precedent in the world court, Grotius Publications, Cambridge University Press, ۱۹۹۶, p. ۸; Mohammed Bedjaoui, International law: Achievements and prospects, UNESCO, ۱۹۹۱, General introduction, p. ۲, para. ۴; Thomas M. Franck, supra no. ۱۹, at pp. ۷۵۱-۷۵۹.
(۴۰). Military and paramilitary activities in and against Nicaragua, I. C. J. Reports ۱۹۸۶ (merits).
(۴۱). Ibid, ICJ Rep ۱۹۸۶, ۱۴ (Judgment of June ۲۷).
(۴۲)۴۲. نك.
Summaries of Judgments, Advisory opinions and orders of the international court of justice ۱۹۴۸–۱۹۹۱, United Nations, New York, ۱۹۹۲, pp. ۱۶۰-۱۷۱.
(۴۳). Preliminary objections.
(۴۴). Franck, ibid, p. ۷۵۷.
(۴۵). Persistent objector rule.
(۴۶). Luigi Condorelli, Custom, in international law: Achievements and prospects ۲۰۵ (Mohammed Bedjaoui, ۱۹۹۱); also, Jonathan I. Charney, Universal international law, ۸۷ Am. J. Int’l. L. ۱۹۹۳, at pp. ۵۳۶-۵۴۲, and footnote n. ۴۴.
(۴۷)۴۷. براى مطالعات بيشتر در مورد حمايت از حقوق بشر و حقوق بين‌الملل عرفى نك.
Chaloka Beyani, The legal premises for the international protection of human rights, in, The reality of international law, essays in honour of Ian Brownlie, edited by: Guys, Goodwin - Gilland, Stefan Talmon, Oxford ۱۹۹۹, pp. ۲۱-۳۵; Jaime Oraa, The protection of human rights in emergency situations under customary international law, ibid , pp. ۴۱۳-۴۳۷.
(۴۸). Representative majority.
(۴۹). Tanaka.
(۵۰). ICJ Reports, second phase, ۱۹۶۶, p. ۲۹۷.
(۵۱). ICJ Reports (۱۹۵۱), advisory opinion, p. ۲۳.
(۵۲). Principle.
(۵۳)۵۳. براى مطالعه بيشتر در مورد مقايسه اصول و قواعد به طور كلى (و نه خاص حقوق بين الملل) نك.
Jefferson White Dennis Patterson, Introduction to the philosophy of law: Readings and cases, Oxford ۱۹۹۹, in particular, cha. ۳, pp. ۶۵-۹۳.
(۵۴). In accordance with international law.
(۵۵)۵۵. براى مطالعه بيشتر راجع به جنبه‌هاى مختلف اصول كلى حقوقى، نك.
Herman Mosler, General principles of law, Encyclopedia of Public International Law, vol. ۷, pp. ۸۹-۱۰۴. and on this issue, CF. pp. ۹۵-۹۷.
(۵۶). Ibid, p. ۹۶.
(۵۷). Ibid, p. ۱۰۱.
(۵۸). Franck, ibid, p. ۷۵۸.
(۵۹). Consensually.
(۶۰). Franck, supra no. ۹, p. ۴۵.
(۶۱). Ibid, pp. ۴۵-۴۶.
(۶۲). Rules about rules.
(۶۳)۶۳. نك.
Herman Mosler, ibid, p. ۱۰۰.
(۶۴). Thomas M. Franck, Legitimacy in the international system, ۸۲, Am. J. Int’l. (۱۹۸۸), pp. ۷۰۵-۷۵۹, at p. ۷۰۶.
(۶۵). Modify.
(۶۶). Change.
(۶۷). Mohammed Shahabudddeen, Precedent in the world court, Grotius Publications, Cambridge University Press, ۱۹۹۶, p. ۵۷.
(۶۸). Oppenheim’s international law, ۹th edn (Longman, ۱۹۹۲), I, p. ۴۱.
(۶۹). Shahabuddeen, ibid.
(۷۰). “Subject to the provisions of Article ۵۹, judicial decisions and the teachings of the most highly qualified publicists of the various nations, as subsidiary means for the determination of rules of law”.
(۷۱). Shahabuddeen, ibid, p. ۷۶.
(۷۲). Barcelona Traction, light and power company, limited, second phase, Judgment, ICJ Rep. ۱۹۷۰, p. ۳۲, para. ۳۴.
(۷۳)۷۳. براى اطلاع از انواع روشهايى كه ديوان در استناد كردن به آرا و سوابق قبلى خود استفاده مى‌کند، نك.
Shahabudeen, ibid, No. ۲۰, pp. ۲۰-۲۹.
(۷۴). Determination.
(۷۵). Shahabuddeen, ibid, p. ۷۷.
(۷۶). Ibid, pp. ۶۳-۶۴.
(۷۷). Documents concerning the action taken by the council of the league of nations, ۱۹۲۱, p. ۴۶, in, Shahabuddeen, ibid, p. ۵۶.
(۷۸)۷۸. براى مطالعه بيشتر، نك.
Shahabuddeen, ibid, pp. ۵۶-۶۶.
(۷۹). Gilbert Guillame, The future of international Judicial institutions, in, ICLQ, vol. ۴۴, part ۴, october ۱۹۹۵.
(۸۰). Nico Schrijver, The changing nature of state sovereignty, BYIL, ۱۹۹۹, pp. ۶۵-۹۸, at pp. ۶۵-۶۶.
(۸۱). Franck, supra no. ۱, p. ۲۳۵.
(۸۲). Survival principle.
(۸۳). Ibid, p. ۲۴۶.
(۸۴). Jonathan I. Charney, supra no. ۴۷.
(۸۵). Ibid.
(۸۶). Thomas M. Franck, supra no. ۱, pp. ۲۰۳-۲۰۴.
(۸۷). Thomas M. Franck, supra no. ۱, p. ۲۴۹.
(۸۸). Particularism:
دلبستگى به مرام خاصى و اعتقاد به اينكه مرام، فقط مرام ما هست و بس.
(۸۹). Theodor Meron, The humanization of humanitarian law, AJIL ۲۰۰۰, vol. ۹۴, No. ۲.
(۹۰). Ibid. p. ۲۴۰.
(۹۱). Unnecessary suffering.
(۹۲). Ibid.
(۹۳)۹۳. دكتر هدايت ا... فلسفى، حقوق بين‌الملل معاهدات، همان منبع، ص ۲۸۴.
(۹۴). Theodor Meron, supra no. ۹۰, p. ۲۴۰.
همچنين نك. ايـودُله، ديـوان كيفـرى بين‌المللى‌، ترجمه دكتر ابراهيم بيگزاده، مجله تحقيقات حقـوقى، شماره ۲۶ـ۲۵، ص ۲۹۹. «جنگ ذاتى رفتار انسانى است» به نقل از غالب بن شيخ، معاون كنفرانس جهانى اديان براى صلح.
(۹۵). Operational reason.
(۹۶). Theoretical reason.
(۹۷). Thomas M. Franck, The relation of Justice to legitimacy in the international system, in Melanjes René-Jean Dupuy, ۱۹۹۱, Paris, pp. ۱۵۹-۱۷۰, at pp. ۱۵۹-۱۶۰.
(۹۸). Thomas M. Franck, supra no. ۱, p. ۲۵۲.
(۹۹). Neil Mac Cormick, Legal right and social democracy (۱۹۸۲), in, Thomas M. Franck, ibid.
(۱۰۰). Leslie A. Mulholland, in, Franck, ibid.
(۱۰۱). Personhood or personage.
(۱۰۲). ICJ Rep. ۱۹۶۶, p.۲۹۸.
(۱۰۳). Theodor Meron, supra no. ۹۰, p. ۲۴۸.
(۱۰۴). “۵. paragraphs ۱ to ۳ do not apply to provisions relating to the protection of the human person.. .”.
(۱۰۵). ICJ Rep. ۱۹۷۰, p. ۳۲.
(۱۰۶). Personal autonomy claims.
(۱۰۷). Rights - based claims.
(۱۰۸). Thomas M. Franck, supra no. ۱, p. ۲۵۲.
(۱۰۹). Leslie A. Mulholland, The innate right to be a person, in Thomas M. Franck, ibid.
(۱۱۰). End in itself.
(۱۱۱). Franck, ibid.
(۱۱۲). Ibid, pp. ۲۵۲-۲۵۳.
(۱۱۳). The right to be let alone.
(۱۱۴). Freedom.
(۱۱۵). Justice louis D. Brandeis Dissenting in Olmstead v. United States, in, Franck, ibid. p. ۱۹۶.
(۱۱۶). Immanuel Kant, The metaphysics of morals ۶۳, in, Heiner Bielefeldt, Muslim voices in the human right debate, in Human Rights Quarterly ۱۷ (۱۹۹۵) pp. ۵۸۷-۶۱۷, at p. ۵۹۱.
(۱۱۷). Franck, supra no. ۱, p. ۲۵۳. (۱۱۸)۱۱۸. دكتر ابوالفضل قاضى، حقوق اساسى و نهادهاى سياسى، جلد اول، انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۷۰، ص ۲۶۳، نك. صص ۲۷۰ـ۲۶۱.
(۱۱۹). Thomas Jefferson.
(۱۲۰). Franck, ibid.
(۱۲۱). South West Africa, second phase, judgement, ICJ Reports ۱۹۶۶, Dissenting opinion of judge Tanaka, pp. ۲۴۸-۳۲۴ at p. ۲۹۷.
(۱۲۲). Heiner Bielefeldt, Muslim voices in the human rights debate, in Human Rights Quarterly ۱۷ (۱۹۹۵) pp. ۵۸۷-۶۱۷, at p. ۵۹۱.
(۱۲۳). Franck, ibid.
(۱۲۴). Raison d’etre.
(۱۲۵). Reservation to the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide, ICJ Rep. ۱۹۵۱, ۱۴ at ۲۳.
(۱۲۶). Ibid.
(۱۲۷). نك.
Thomas M. Franck, supra no. ۱, p. ۷۷.
(۱۲۸). نك.
Theodor Meron, The humanization of humanitarian law, supra n. ۹۰, pp. ۲۳۹-۲۷۸.
۱۲۹. براى مطالعات تفصيلى نك. منبع شماره ۱، صص ۱۴۹ـ۱۰۱ خصوصاً صص ۱۴۷ـ۱۴۶.
۱۳۰. نك.
Nico Schrijver, supra no. ۸۱, p. ۹۸