<
در اين مقاله، پل هافمن، رئيس كميته اجرايى بين‌المللى سازمان « عفو بين‌الملل»، ديدگاه سازمان متبوع خويش را ارائه می‌دهد. او معتقد است كه شيوه فعلى « جنگ با تروريسم» چارچوب حقوق بشر بين‌المللى را كه از جنگ جهانى دوم به اين سو با مشقت و صعوبت بنا شده است، تهديد می‌كند. او در اين مقاله كه پيش از افشاى جزئيات وقايع زندان ابوغريب نوشته شده استدلال می‌كند كه كنار گذاردن حقوق بشر در مواقع بحرانى و اضطرارى كوته‌انديشانه و مشكل‌آفرين خواهد بود. «جنگ عليه تروريسمی» كه بدون رعايت حاكميت قانون آغاز شده، همان ارزشهايى را كه قرار است مورد حمايت قرار دهد تهديد می‌كند. ما بايد با تاكيد مجدد بر چارچوب حقوق بشرى كه اقدامات موثر و مشروع در واكنش حملات تروريستى را می‌پذيرد، بين آزادى و امنيت توازن ايجاد كنيم.

با اعدام صدام حسين شايد حس انتقام بشريت تا حدى تسکين يابد، اما خدمتى به لغو اعدام که پديده‌اى ضد انسانى است، نمى‌کند. انسان امروز به لغو اعدام احتياج دارد، چون بشريت دمکرات ومترقى نمى‌تواند به همان اعمال و متدى متوسل شود که جنايت‌کاران سياه‌دلى مانند صدام حسين از آن براى تداوم عمر حکومتشان استفاده کردند تا به چنين روزهايی رسيدند که به‌خاطر جناياتشان محاکمه شوند. اعدام صدام حسين، جان قربانيان را باز نمى‌گرداند، اما محاکمه عادلانه او مى‌تواند کمکى باشد به بشريت و بازماندگان قربانيان جنايات صدام‌ها

در چنين شرايطى جوانان پرشورى چون کيانوش سنجرى و امثال او در مسير زندان و ميدان مبارزه دائما در آمد و شد مى‌باشند و اين روند آنچنان تکرار و عادى شده که گويى ديگر بازداشت اين افراد حيرت و واکنش چندان نمى‌يابد. شايد در چنين وضعيت نگران‌کننده‌ای است که حاکميت مى‌تواند فاجعه‌اى چون جان دادن يک زندانى (يک اسير) همانند اکبر محمدى و فيض مهدوى را بى‌آنکه طوفانى در جامعه به‌پاکند از سر بگذارند. اما تا چه زمان اين شرايط دوام خواهد داشت، پرسشى است که پاسخ آن در گرو عزم توده‌هاست.