 |
 |
|
|
|
پيام هيات موسسان سنديکاهاى کارگرى
به مناسبت روز جهانی کارگر گرامى باد اول ماه مه روزهمبستگى جهانى كارگران! كارگران، زحمتكشان، مردم شريف ايران: اول ماه مه روز جهانى كارگران، همچنان تكرار مى شود وكارگران سراسر دنيا در اين روز بزرگ، با برپايى جشن ها ، راهپيمايى ها و گرد همايى هاى آزاد در خيابان ها و ميدان هاى شهرهاى مختلف جهان، خواست ها ومطالبات خودرا با صداى رسا بيان مى كنند، به نفع صلح و عليه جنگ و بى عدالتى جهان سرمايه شعار مى دهند و در زير پرچم اتحاديه ها و سازمان هاى صنفى – طبقاتى خود به دفاع از منافع خود عليه جهانى سازى سرمايه دارى نئوليبرال مبارزه مى كنند. مهمترين حلقهِ اين مبارزات را در خيابان هاى بيشتر شهرهاى فرانسه در هفته هاى اخير شاهد بوديم كه تا حصولِ نتيجهِ دلخواهِ اتحاديهِ كارگران ودانشجويان ادامه يافت، ما اين پيروزى پرشكوه را به طبقهِ كارگر فرانسه وفرزندانش و به همه كارگران جهان صميمانه تبريك مى گوييم. اما متاسفانه در كشور ما ايران، هنوز جشن هاى اول ماه مه در محيط هاى بسته، بدون حضور سنديكاهاو اتحاديه هاى مستقل وآزاد ونيرومند كارگرى برگزار مى شود. با كمال تاسف در ميهن ما هنوز بخش هاى وسيعى از كارگران نسبت به دست اندازى هاى عوامل سرمايه، به حقوقِ شان بى تفاوت و خاموشند، هر روز مدافعينِ كارِ بى قانون، عليه كارگران ميدان دارى مى كنند. كارگران، زحمتكشان ، مردم شريف ايران: پس ازروى كار آمدن دولت آقاى احمدى نژاد نه تنها تغييراتى به نفع كارگران نسبت به دولت قبلى داده نشد، بلكه با اعلام مواضع وزير كار كابينه ايشان عليه قانون كار، تمديد ماده ١۹١ قانون كار در خصوص خروج كارگاه هاى زير ١٠نفر از شمول قانون كار، اقدام يكجانبه ايشان در تعيين حد اقل دستمزد، تدوين وانتشار كليات قانون ارتقاى بهره ورى كارگاه هاى كوچك، وضعيت كارگران را نسبت به گذشته بحرانى تر كرده است. بطور مثال قانون ارتقاى بهره ورى در واحد هاى كوچك،اين امكانات را براى كارفرمايان فراهم كرد كه قراردادها را يكطرفه فسخ كنند، عقد قراردادِشفاهى و كوتاه مدت رسميت يابد، در كارگاه هاى كوچك طبقه بندى مشاغل اجرا نشود و اساسا همان حداقل دستمزد مصوب نيز با استناد به اين قانون اجرا نشود. وزير كاركابينه، نسبت به تهعدات بين المللى دولت هاى پيشين و جمهورى اسلامى در برابر كارگران در رابطه با اصلاح فصل ششم قاتون كار منطبق با مقاوله نامه هاى جهانى سازمان بين المللى كار، عامداً بى توجهى نشان مى دهد و با اقدام يك جانبه در انتصاب نمايندگان كارگرى در كانون عالى شوراهاى كار، عملاً به تفاهم نامه مورخ ١٣/۷/١٣٨۴ كه الويت را به اصلاح فصل ششم قانون كار جهت انتخاب آزادانه و مستقلانه نمايندگان كارگرى در سنديكاها و اتحاديه ها وفدراسيون ها وكنفدراسيون ها را مى دهد سر باز ميزند. كارگران شريف وزحمتكش: امروز بيش از هر زمان، بخش هاى آگاه طبقه كارگر ايران به ضرورت همبستگى و ايجاد سنديكا ها و اتحاديه هاى آزاد ومستقل و واقعى رسيده اند ودر تلاش براى گسترش وتوسعه اين آگاهى ها، اراده آهنين خود را به كار بسته اند، اين وظيفه سترگ بايد به وسعت تمامى ميهن عزيزمان ايران، اهميت واقعى خود را پيدا كند، كارگران سراسر ايران در كارخانه ها، گارگاه ها،كشتزار ها، مراكز علمى –فرهنگى، مراكزدرمانى و بيمارستان ها، چاپ خانه ها، مطبوعات، بانك ها و همه مراكز توليد و خدمات اجتماعى بايد به اهميت ضرورت برپايى تشكل هاى سنديكايى – اتحاديه اى آگاهى يابند. اگر ناآگاهى، بى تفاوتى وبى توجهى به حقوق قانونى درميان كارگران رفع نشود، قطعاً تسليم طلبى، سرخوردگى ومماشات با اقدامات يكسويه صاحبان سرمايه دوام مى يابد. در حاليكه انبوه كارگران نسبت به روابط و مقررات كار بى اطلاع هستند نمى توان انتظار داشت مسوولين، روابطِ كارِ كشور را به طور عادلانه برقرار كنند و به آن پاى بند باشند. امروز بيش از هميشه، كار ِآگا هگرانه در بين توده وسيع كارگران در محل هاى كار و توليد و خدمات اجتماعى ضرورت جدى و كتمان ناپذير است. هرگاه كارگران نسبت به مواد قانون اساسى و قانون كار و تامين اجتماعى،آگاهى يابند، هرگاه كارگران نسبت به چگونگى دست يابى به حقوق خود كه در قوانين كشور آمده است شناخت داشته باشند، آنگاه مى توان اطمينان داشت كه طبقه كارگر ايران در راه دست يابى به اين حقوق، همبسته ومتحدومتشكل در نهاد هاى صنفي– طبقاتى خودگردمى آيند. نمايندگان خود را بر مى گزينند و در راه رسيدن به خواست ها و مطالبات خود، آنان را بى وقفه حمايت مى كنند. كارگران وزحمتكشان شريف ايران: دير گاهى است كه طبقه ِكارگر ايران بعنوان وسيع ترين جمعيت كشور، وبزرگترين نيروى اجتماعى از حقوقى كه در قانون اساسى به او وعده داده شده است محروم است برهمين اساس ماوظيفه خود مى دانيم با توجه به اين محروميت و نسبت به آنچه درايرا ن مى گذرد دقت نظرداشته باشيم، به اين وسيله اعلام مى داريم: 1- ما خواستار اجراى بى كم وكاست اصل ٢۶ قانون اساسى، به ويژه در تحقق آزادى تشكل يابى كارگران هستيم. 2- ما خواهان اصلاح فصل ششم قانون كار منطبق با مقاوله نامه بنيادين ٨۷ سازمان جهانى كار هستيم. 3- ماخواهان احترام و رعايت حقوق كارگران در برپايى سنديكاها و اتحاديه هاى كارگرى واز جمله به رسميت شناختن سنديكاى كارگران شركت واحد اتوبوسرانى تهران وحومه هستيم. 4- ما خواستار آزادى همه كارگران سنديكايى شركت واحد اتوبوسرانى وبازگشت به كار آنها با پرداخت كليه حقوق و مزاياى دوران بازداشت وبلا تكليفى شان هستيم. 5- ما از نمايندگان مجلس شوراى اسلامى و مسوولين وزارت كار جداً مى خواهيم كه از تدوين وتصويب لوايحى كه مخل امنيت شغلى وآرامش خاطر جامعه كارگرى ايران است بپرهيزند. ماخواهان لغو تمديد اعتبار ماده ١۹١ قانون كار و حذف اين ماده قانونى از روابط كار هستيم. 6- تنها از راه ايجاد اشتغال بر مدار توليد است كه جوانان از بحران بيكارى و سردر گمى و بيهودگى نجات مى يابند. ماخواهان ايجاد مراكز كار وتوليد مفيد اجتماعى به نفع ايجاد اشتغال جوانان و همه بيكاران هستيم. 7- واردات بى رويه كالا و وجوداجناس قاچاق، توليدات داخلى را در آستانه نابودى كامل قرار داده است، واحد هاى كار وتوليد در شرف ورشكستگى قرار دارند، هر روز تعداد بيشترى از كارگران و زحمتكشان به دليل تعطيلى كارخانه ها و واحد هاى صنفى به خيابان ها سرازير مى شوند. ما خواهان محدود سازى واردات كالا و تقويت بنيه توليدات داخلى هستيم. 8- تبعيض ناروا عليه زنان كارگر نسبت به مردان، هر روز افزايش مى يابد و اين تبعيض درنهايت منجر به از دست رفتن فرصت هاى مساوى بين كارگران اعم از زن ومرد خواهد شد در عين حال حد مزد كارگران زن در بخش هاى اقتصاد پنهان به ميزان نصف مزد كارگرى معمول كاهش يافته است و هيچ گونه نظارتى بر آن نيست. ما خواهان برابر حقوقى مردان و زنان كارگر در سطوح دستمزدى وساعات كار برابر آنان مطابق قانون هستيم. 9- شركت ها و موسسات كاريابى عامل استثمار افسارگسيخته كارگران و زحمتكشان شده اند، اين موسسات با عقد قراردادهاى اسارت بار و محضرى، علاوه بر اخذ تعهدات سنگين وغير قانونى از جويندگان كار، از كسانى كه اين كارجويان را ضمانت مى كنند نيز تضمين هاى سنگين مى گيرند. ماخواهان برچيدن اين بنگاه هاى معاملاتى ضدبشرى هستيم. 10- كودكان، بى پناه ترين بخش جمعيت كشورند، در شرايطى كه نياز به كسب تحصيل و رشد وشكوفايى دارند به كارهاى سنگين گمارده مى شوند، ما خواستار رعايت مقاوله نامه هاى بين المللى حقوق كودك در تمامى سرزمين مان هستيم. 11- سنديكا خانه امن كارگران است، قريب ۵ماه است كه خانه كارگران نانوا و پناه تاريخى همه كارگران صنوف تهران بنا به حكم دادستانى مهر وموم شده است، ما خواهان رفع محدوديت از سنديكاى كارگران نانوا هسيتم. 12- سال هاست منطقه جغرافيايى كه در آن رندگى مى كنيم، در محاصره قدرت هاى سلطه گر ودر راس آنان امپرياليسم آمريكا است و گرداگرد ميهن عزيزمان ايران باحلقه اى از تجاوز وجنگ افروزى محاصره گرديده است، مردم ايران به ويژه كارگران ورحمتكشان براى نجات از بحران هاى موجود نياز به صلح وآرامش دارند، ما هرگونه جنگ طلبى وتجاوز را محكوم ومى كنيم. 13- متاسفانه عليرغم پذيرش روز جهانى كارگر و تعطيل آن در قانون كار، بسيارى از كارخانجات بزرگ كشور، از جمله واحد هاى خودرو سازى، اين حق قانونى كارگران رعايت نمى شود. ما خواهان اعلام تعطيل رسمى و عمومى روز كارگر براى كليه مزد و حقوق بگيران هستيم. 14- ما بار ديگر از همه كارگران آگاه وپيشرو مى خواهيم با توسل به دانش اتحاديه اى، در واحد هاى كار وتوليد، آستين همت بالا زده و با اتخاذ شيوه هاى مناسب و تشكيل هيات هاى موسس سنديكايى، همكاران خود را نسبت به حقوق و آزادى هاى سنديكايى ـ اتحاديه اى آگاه سازند و از اين طريق به برپايى سنديكاها واتحاديه هاى كارگرى جهت كسب منافع وحقوق شان اقدام كنند. چرا كه كارگران پراكنده هيچ و كارگران متحد همه چيزند. پرتوان باد صفوف متحد و آگاه ِكارگران پيش به سوى تشكيل سنديكاها و اتحاديه هاى كارگرى هيات موسسان سنديکاهاى کارگرى ١١ ارديبهشت ١٣٨۵ |
|