. . . . . . . . . جنبش کارگری

بايد مرگ اين ١١ تن را آنقدر فرياد زنيم که سرمايه داري مجبور به عقب نشيني شود و حقوق حداقلي ما را بپردازد.

mazdak_n17@yahoo.com

خبر کوتاه و ساده در عين حال تکان دهنده بود. ١١ کارگر در معدن زرند کرمان سوختند و جان خود را از دست دادند. براي آقايان اقتصاد داني که تنها به بالا رفتن نمودار هاي رشد سرمايه شان و تکان خوردن شاخصه هاي بورس شان مي انديشند شايد اين انسان ها تنها نقطه هاي کوچکي در صفحات بزرگ تحليل هاي اقتصادي فوق پيشرفته ي آقايان باشد؟!؟!
اما ١١ زندگي ١١ جان ١١ جهان به همين راحتي به پايان رسيد. تنها به خاطر آنکه پيمانکاران گرامي براي پايين آوردن هزينه ها و کسب سود بيشتر ايمني کار را پايين آوردند. آري چند هزار تومان از جان ١١ انسان و از زندگي ١١ خانواده با ارزش تر بوده است. هميشه همين بوده که عده ي اندکي براي آنکه سود خودشان بيشتر بشود، هر گونه که توانسته اند کار عده ي کثيري را به راحتي هر چه تمام تر بي ارزش تر و بي ارزش تر کرده اند و تا جايي که اکنون جان انسان ها هم در مقابل اين مسئله که سود بيشتري بايد کسب مي شد، ارزش خود را از دست داده است. اين زنگ خطر بزرگي است. سرمايه داري لجام گسيخته هر عملي را براي رسيدن به سود بيشتر انجام مي دهد. هر چيزي را به نيروي کار تحميل مي کند به صورتي که حتي جان انسان ها را هم حاضر است در راه کسب سود بيشتر قرباني کند. چون تنها واژه مقدس سرمايه داري سود است و بس!
اما مسئله اينجا قدري دردناک تر مي شود که مناديان حقوق بشر و دموکراسي اين مسائل برايشان کم ارزش و بي اهميت تر از نام يک خليج و يا زير آب رفتن چند ساختمان باستاني و يا زنداني بودن چند روزنامه نگار است. نمي خواهم بگويم اين مسائل بي ارزش و يا کم اهميت است بلکه مي خواهم تاکيد کنم جان اين ١١ تن و هزاران هزار و ميليون ها انسان ديگري که هر روز هر سال در زير دست نظام سود پرست و سرمايه سالار ميرند هم به اندازه ي اين موضوعات پر اهميت است و بايد به اين ها نيز پرداخت.
در اين طرف خود کساني که اجبارا کار خود را بفروشند براي اينکه زنده بمانند هم بايد کاري کنند چون سرمايه داري به هيچ قيدي بندي و هيچ اخلاقياتي پايبند نيست و به راحتي تمام اين ها را زير پا مي گذارد. اگر ما از حق انساني و حقوق بشر خويش دفاع نکنيم و عقب نشيني کنيم آنان تا جايي پيش مي آيند که جان ما را هم قرباني طمع خود مي کنند. ما بايد پيشروي کنيم. بايد مرگ اين ١١ تن را آنقدر فرياد زنيم که سرمايه داري مجبور به عقب نشيني شود و حقوق حداقلي ما را بپردازد. نه اينکه يا به اين وضع تن دهيم و يا به اميد روزي بنشينيم که سرمايه داري کلا و خود به خود نابود شود و ما خوشبخت شويم . نه اين مبارزه روزمره ماست که سرمايه داري را آرام آرام وادار به عقب نشستن مي کند.