جنایت در پوشش "خانه تکانی"

قاعده بر این است که در این بخش بر اساس نام آن باید به موضوعاتی پرداخته شوند که در صحنه سیاست چه در ایران و چه در جهان، روزانه بوقوع می پیوندند و نیاز آن وجود دارد که با این و یا آن رخداد، در حد چند پاراگراف هم که باشد، تماسی برقرار گردد.

اما در تاریخ معاصر ایران وقایعی به ثبت رسیده‌اند که با فرارسیدن تاریخ وقوعشان، درد زخمی عمیق بر پیکر جنبش آزادی خواهانه کشورمان را در یادها زنده می کنند و پرداختن و یادآوری به آنها نه فقط به دلیل عمق جنایتی است که صورت گرفته، بلکه به این دلیل نیز است که چنین جنایاتی در صورت عدم ریشه‌یابی و روشنگری در جامعه، در ابعاد بزرگتری همچون اعدام‌های دهه 60، تکرار خواهند شد. ترور 9 زندانی سیاسی در 30 فروردین سال 1354 توسط ساواک شاه در تپه‌های اوین، از جمله این وقایع به شمار می رود.   

در رابطه با این جنایت مطالب بسیاری نوشته و گفته شده اند. این پارگراف بخشی از مطلب دکتر بهمن مشفقی با یاد زنده یاد حسن ضیاءظریفی است در صفحه فیس بوک ایشان: 

«طولی نکشید که به‌دنبال واقعه سیاهکل، به حسن این اتهام را بستند که در ایجاد آن از داخل زندان نقش داشته است! این بود که مجدداً او را محاکمه و به اعدام محکوم کردند. اما اعتراض جهانی سبب شد رأی اعدام به حبس ابد تغییر داده شود. ولی این ظاهر قضیه بود و روند حوادث طوری بود که می‌بایست حسن اعدام شود! ...

 مطلب دیگری که آن روز برای من تعریف کرد، این بود که: "مرتباً تیمسار رئیس شهربانی به من فشار می‌آورد که من در مراسم صبحگاه زندان هر روز حاضر شوم و به جان شاهنشاه دعا کنم! من در پاسخ او گفتم: مرا به جرم این‌که به جان شاه دعا نکردم، این‌جا آورده‌اند! این چه تقاضایی است که از من دارید؟!" ...

آخرین بار در 25 بهمن سال 1353 برادرش دکتر با او در زندان ملاقات می‌نماید و حسن در این ملاقات به‌شدت از وضع زندانیان اظهار نگرانی می‌کند و می‌گوید: "شرایط هر روز برای ما سخت و سخت‌تر می‌شود." در ایام نوروز 1354 اجازه ملاقات با خانواده‌اش را هم ندادند! معاون وقت ساواک به خانواده‌اش که تقاضای ملاقات با او کرده بودند، گفت: "پس از یک خانه‌تکانی، اجازه ملاقات خواهم داد!" ...

آری، حسن در 23 فروردین ماه (1318) چشم به جهان گشود و در سی‌ام فروردین ماه (1354)، جاودانه شد.»

یاد و نام فدائیان خلق: بیژن جزنی، حسن ضیاء ظریفی، عزیز سرمدی، محمد چوپان زاده، مشعوف كلانتری، جلیل افشار و عباس سوركی و مجاهدین خلق: مصطفی جوان خوشدل، كاظم ذوالانوار، گرامی و جاودان باد.

  

بخش: 

افزودن نظر جدید

Plain text

  • برچسب‌های HTML مجاز نیستند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
CAPTCHA
حروف را با خط فارسی و بدون فاصله وارد کنید.
CAPTCHA ی تصویری
کاراکترهای نمایش داده شده در تصویر را بدون فاصله وارد کنید.

دیدگاه‌ها

آقای سلطانی گرامی، ضمن همراهی با شما در گرامیداشت خاطره ی جاودانه ی جانباختگان تپه های اوین به دست جلادان محمدرضاشاهی، بسیار خشنودم از اینکه در یاد از دلیر انسانِ هموطن زنده یاد حسن ضیاءظریفی نوشته ای.

رسم خجسته و زیبای یاد از جانباختگان و درگذشگان از سویِ همه ی رهروان و پویندگانِ جنبش فدایی، برای شناساندن و ارج گذاشتن به تلاشها و از خودگذشتگیهایِ این عزیزان و به یاد داشت مسیر زندگی در این جنبش، از ملزوماتِ لازم است.

شاید بسیار زیباتر و باشکوهتر خواهد شد، اگر که در جنبش فدایی و در همکاری همه ی نحله های گوناگونِ فدایی مطلب مشترکی در باره ی تک تک جانباختگان یا درگذشتگان به هنگام سالگشتِ تولد و یا درگذشت ایشان نوشته، و همزمان در تمامی و تک تک نشریات مستقل جنبش فدایی درج گردد.

البرز عزیز: با درود های گرم و سپاس از توجه تان. زنده نگاه داشتن یاد و نام این فرزندان شریف مردم، وظیفه ای است که بر دوش همه ماست. یاد همه آنانی که در راه ایرانی آزاد و آباد و دمکراتیک جان باختند، گرامی باد.

 

آقای سلطانی گرامی، بی تردید حق با شماست، وقتی می نویسی؛ «... زنده نگاه داشتن یاد و نام این فرزندان شریف مردم، وظیفه ای است که بر دوش همه ماست...»

اما آنچه اینجانب پیشنهاد کردم، در واقع نافی نظر شما نیست. بل اگر دوستانی چون شما در تحریریه های نشریات گروههای مختلف جنبش فدایی پیشقدم شده و در همکاری با هم مطلب مشترکی در باره ی تک تک جانباختگان یا درگذشتگان به هنگام سالگشتِ تولد و یا درگذشت ایشان نوشته، و همزمان در تمامی و تک تک نشریات مستقل جنبش فدایی درج کنند. همین میتواند اسباب احداثِ پلی دیگر بین نیروهای مختلف جنبش فدایی گردد.

در ماه فروردین در طلیعه ی طلوع بهار، جانهایِ مملو از عشقِ دیگری نیز از کف رفته اند. از جمله ی این آزادزنان و مردان، زنده یادان غزال آیتی، سیمین و نسرین پنجه‌شاهی و عباس هوشمند هستند، که در روز دهم فروردین ۱۳۵۶ در منطقه ی نارمک تهران از سوی عوامل ساواک شناسایی شده، و در درگیری با ساواک شاه جان باختند.

یادِ تمامیِ دوستانِ میهن و بهروزی آن گرامی باد.