این «جنایت» و این «خاطرات» شامل مرور زمان نمی شوند!

29 سال است که ماه های مرداد و شهریور، نه فقط برای بازماندگان قربانیان کشتار زندانیان سیاسی، بلکه تمامی ایرانیان آزادی‌خواه و صلح‌دوست، یادآور یکی از بزرگترین فجایع تاریخ معاصر ایران است. 29 سال پیش در چنین روزهایی، به دستور روح الله خمینی رهبر وقت جمهوری اسلامی، هیئت های مرگ از زندان به زندان رفتند تا با طرح چند پرسش، درباره فرستادن زندانیان به پای چوبه‌دار تصمیم بگیرند. سئوال ها چنان تنظیم شده بودند که شمار تا حد ممکن زیادی از اسرا طبق معیارهای تعیین شده از سوی خمینی، به کام مرگ فرستاده شوند. ظرف چند هفته، بسیاری از زندانیان مجاهد و چپ توسط جوخه های اعدام جمهوری اسلامی به قتل رسیدند. شمار اعدام شدگان آن قدر زیاد بود که سازماندهان این کشتار، از کامیون های حمل گوشت برای انتقال اجساد به مکان های حفر گورهای دسته جمعی استفاده کردند.

در تمام این سال‌ها، بازماندگان قربانیان این جنایت، با برگزاری مراسم در شهرهای مختلف جهان، تلاش به شکستن دیوار سکوت در مورد اعدام‌های دهه سیاه 60، و اوج آن، کشتار زندانیان در تابستان و پاییز 67 داشتند؛ این‌طور که پیداست، این تلاش‌ها ثمره می دهند و ما امسال شاهد این پدیده‌ایم که فرد فرد آمران و عاملان این جنایت بزرگ، با استفاده از هر امکانی، در جهت توجیه و از آن هم فراتر، تغییر جای جنایتکار با قربانی، در مطبوعات و رسانه‌های رسمی کشور، می‌پردازند.

متنی که در ستون ذیل ملاحظه می کنید، هرچند که گزارشی است از مراسم ماه اوت سال 2014 در دانشگاه فرزنو - کالیفرنیا، اما از آنجائی‌که نه این جنایت و نه سخنان بازماندگان قربانیان آن، هرگز شامل «مرور زمان» نخواهند گشت، سخنان ادا شده در این مراسم را در چهار بخش تقدیم شما خوانندگان عزیز می کنیم، تا صدای افتادن تشت رسوایی جعل آمرین و عاملین آن نسبت به آنچه که بطور واقعی بر زندانیان در بی‌دادگاه‌های «4 سئوالی» گذشت، و دروغ بزرگ  "امکان دفاع از خود" برای زندانیان، هر چه وسیع‌تر در جامعه انعکاس یابد. 

لازم به ذکر است که پس از سخنان ادا شده در مراسم یاد شده، بتدریج خاطرات مربوط به جانباخته گان و بازماندگان این فاجعه، در سایت انتشار خواهند یافت.

افزودن نظر جدید