انقلاب ايران و جايگزينى يک رژيم سرکوبگر با رژيم سرکوبگر ديگر، بر پيچيدگى تاريخ خشونت سياسى در کشور ما افزوده است. پس از انقلاب ايران، صدها تن از وابستگان به رژيم سرنگون‌شده، چه آنها که در نقض حقوق بشر پيش از انقلاب دخالت داشتند و چه آنها که در ارتباط با آن جنايات، گناهى متوجه آنان نبود، توسط رژيمى به جوخه اعدام سپرده شدند که بعداً همين گونه با وابستگان به ساير گروه‌هاى سرکوب‌شده توسط حکومت شاه رفتار کرد
حادتر شدن بحران اتمى ايران در شرايطى رخ می‌دهد که مذاکرات شش‌جانبه آمريکا، ژاپن، کره جنوبى، کره شمالى، روسيه و چين در مورد برنامه اتمى کره شمالى پيشرفت‌هايى کرده است. اگر اين مذاکرات به نتيجه برسد و کره شمالى در ازاى دريافت امتيازاتى که يک بار در دوره رياست جمهورى کلينتون، وعده آن به پيونگ يانگ داده شد، از برنامه خود براى توليد اسلحه اتمى دست کشد، توجه آمريکا بر برنامه اتمى جمهورى اسلامى متمرکز خواهد شد
اگر کشمکش‌هاى کنونى در درون جمهورى اسلامى بدين بيانجامد که عامل بحران‌زايى مانند احمدی‌نژاد از صحنه سياست ايران حذف شود، بايد از اين امر استقبال کرد، نه از آن رو که رقباى احمدی‌نژاد در حکومت، بخواهند يا بتوانند به بخشى از خواست‌هاى تعيين‌کننده مردم گردن نهند، بلکه از آن رو که با افول احمدی‌نژاد، فصلى ديگر از حيات جمهورى اسلامى بسته خواهد شد
اين استدلال که اعدام صدام حسين، طرفداران او را از تداوم اقدامات تروريستى نوميد می‌کند، نادرستى خود را در موارد مشابه نشان داده است. نه وقتى الزرقاوى سرکرده گروه تروريستى القاعده در عراق به دست نيروهاى آمريکايى کشته شد و نه هنگامى که پسران صدام حسين کشته شدند، آمار اقدامات خشونت‌آميز کاهش يافت
نکته‌اى که همگان در نوشته‌ها، گفتارها و عکس‌العمل‌هاى خود بايد به آن توجه بکنند، اين است که نبايد چنين اقداماتى را که هنوز چگونگى انجام آن و منابع آن روشن نيست، به حساب فعالان و روشنفکران فرهنگ‌دوست و فرهيخته مردم آذربايجان بگذارند. نه تنها چنين اقداماتى را بايد با قاطعيت محکوم کرد، بلکه از نسبت دادن اعمالى از اين دست به مردم آذربايجان که نقش تاريخى در رشد و اعتلاى فرهنگ ايرانى داشته و دارند، اکيدا پرهيز کرد
مخالفت اصولى با مجازات اعدام، استثنا نمی‌شناسد و حتى در مورد جنايتکارانى مانند صدام حسين نيز که مسئوليت آنان در کشتار صدها هزار نفر مسجل شده است، صادق است. اين نوشته، از استدلال اصولى در مخالفت با مجازات اعدام چشم می‌پوشد و تنها به مورد مشخص صدام حسين و شرايط مشخص عراق می‌پردازد. در مورد حکم اعدام صدام حسين، پافشارى بر يک اصل اعتقادى با رعايت مصلحت سياسى همسو شده است. اين مصلحت سياسى است که موضوع نوشته حاضر است

در خوش‌بينانه‌ترين نگاه نيز نمی‌توان سال ٢٠٠۶ را سالى خوب براى جهان ناميد. در اين سال، کفه بيم بر کفه اميد سنگينى کرد. هر چند جوانه‌هاى اميد مانند برآمد جديد چپ در آمريکاى لاتين، در اين سال ديده شد، اما در ساير مناطق جهان، سير رويدادها در مجموع در جهت اميد نبود. آفريقا، کماکان قاره‌اى است که گويى به سيه‌روزى خود وانهاده شده است. در سودان، جامعه بين‌المللى نظاره‌گر فاجعه‌اى انسانى در منطقه دارفور در غرب اين کشور است که مردم آن قربانى جنگ داخلى و گرسنگی‌اند

اصل وجود جمهوری اسلامی با رعایت حقوق بشر سازگاری ندارد. اساس این حکومت بر خوار شمردن انسان و پایمال کردن حقوق او استوار است. این حکومت، وصله ناجوری بر پیکر بشریت در قرن بیست‌ویکم است که جهان‌شمول بودن حقوق بشر را به رسمیت می‌شناسد. مناسبات بین‌المللی در عصر ما بدون پذیرفتن حقوق بشر بی‌معناست. حتی دیپلماسی جمهوری اسلامی نیز ناگزیر است به اعلامیه جهانی حقوق بشر به عنوان سندی بین‌المللی تن دهد

به سود اپوزيسيون جمهورى اسلامى است که نه روى تداوم و نه روى تخفيف اين تنش‌ها، حساب باز نکند. مدتهاست که ثابت شده است تقابل جمهورى اسلامى با جهان خارج، متضمن دستاوردى براى مردم و آزاديخواهان ايران نيست. از سوى ديگر، آغاز باب گفتگو بين غرب و جمهورى اسلامى نيز ارمغانى در عرصه حقوق انسانى مردم ايران با خود نخواهد آورد، چرا که اساساً چيزى که در اين گفتگوها محلى از اعراب نخواهد داشت، حقوق بشر است.

اکنون نيکاراگوئه نيز در رديف کشورهايى قرار گرفته است که مردم آنها برآن شده‌اند که به چپ، فرصت ديگرى بدهند. اين چپ، چپ سى سال پيش نيست. بارزترين نماد تحول چپ در آمريکاى لاتين، خود دانيل اورتگاست که نه تنها پلوراليسم سياسى و دمکراسى پارلمانى، که تغييراتى عمده در برنامه و پراتيک خود در عرصه اقتصادى را گنجانده است. در نيکاراگوئه نيز مانند برزيل، آرژانتين، شيلى، ونزوئلا و بوليوى، اين چپ سنتى نيست که قدرت را به دست می‌گيرد، که چپى نوين است با بهره گرفتن از برخى اصول پايه‌اى و بلاتغيير چپ، اما با چهره‌اى نوين

شرايط امروز ايران نيز از جهاتى به شرايط ٢۷ سال پيش، شباهت‌هايى دارد. همان گونه که حکومت، ٢۷ سال پيش نيازمند بحران سياست خارجى براى پيشبرد اهداف سياسى داخلى بود، امروز نيز جمهورى اسلامى می‌خواهد بحران سياست خارجى ناشى از ماجراجويى هسته‌اى خود را ادامه دهد تا سلطه خود بر جامعه ايران را تحکيم و تداوم بخشد. ٢۷ سال پيش، کشاندن محمدرضا پهلوى به پاى ميز محاکمه در محضر شيخ صادق خلخالى، همان قدر مسئله روز مردم ايران بود که امروز گشايش سلسله‌هاى سانترفوژ در نطنز مسئله مردم است.

مبارزه عليه نقض حقوق بشر در ايران، بايد تداوم يابد. اين مبارزه گاه با گام‌هاى کوچک پيش می‌رود، گام‌هايى که شايد از نظر بسيارى از رهروان، بيش از حد کوچک جلوه کند. آرى، آزادى شايد موقت دو زندانى سياسى در قياس با آن همه جنايت که مأموران حکومت در زندان‌ها مرتکب شده‌اند و می‌شوند و آخرين موارد پر سر و صداى آن، قتل اکبر محمدى و ولى فيض مهدوى بود، رويدادى با اهميت کمتر است، اما در حد خود از آن رو بااهميت است که به ما براى تداوم مبارزه انگيزه و روحيه می‌دهد. اين مبارزه، استقامت و پيگيرى می‌طلبد و گاه به جريان مداوم آبى می‌ماند که بايد سنگ خارا را بشکند.

ارزيابى بخش بزرگى از حکومت اين است که ادامه وضعيت فعلى بر دامنه امتيازاتى که می‌توان از غرب گرفت می‌افزايد. بيهوده نيست که سران جمهورى اسلامى از آزمايش اتمى کره شمالى بسيار شادمانند و بر خلاف موضع رسمى خود، اين شادمانى را پنهان نيز نکرده‌اند. جمهورى اسلامى اميدوار است از يک سو تمرکز و توجه غرب به سمت کره شمالى و ضرورت توافقى بين‌المللى براى مجازات آن کشور جلب شود و از سوى ديگر، آزمايش اتمى پيونگ‌يانگ انگيزه‌اى شود براى آنکه جامعه جهانى به جمهورى اسلامى امتيازاتى بيشترى بدهد

بودن همين کلمات "سلاح‌های ليزر و اتم" در آن متن و به‌ويژه حذف آن در انتشارات بعدی و اعتراف نشريات محافظه‌کاری چون کيهان و رسالت مبنی بر "افشای اسرار نظام" و عدم مشاوره با مقامات نظامی کنونی، نشان داد که تمامی سخنان مکرر کارگزاران ريز و درشت نظام بر خصلت صلح‌آميز سياست‌های اتمی جمهوری اسلامی، واهی است و نيروهای معينی در حکومت در تمام اين سال‌ها در راستای دست‌يابی به سلاح‌های کشتار جمعی کوشيده‌اند

تلاش فراوان پاپ و واتيکان براى آرام کردن مسلمانان نشانگر آنست که کليساى کاتوليک، کوچکترين علاقه‌اى به جنگ مذهبى با مسلمانان ندارد. کليساى کاتوليک هر جا که در کشورهاى داراى جمعيت مسلمان فعاليت کند، بايد در صورت درگرفتن جنگ مذهبى نگران جان فرستادگان خود و پيروان کاتوليسيسم باشد، کما اينکه در پى سخنان پاپ، يک راهبه کاتوليک در بيمارستانى در موگاديشو پايتخت سومالى که اخيراً دور از توجه افکار عمومى جهان به جولانگاه افراطيون مسلمان تبديل شده است، به ضرب گلوله کشته شد

«خبرهاى خوش هسته‌ای» دولت احمدی‌نژاد مانند توليد کيک زرد و آب سنگين، در ميان برخى کسانى که طرفدار حکومت نيستند يا حتى مخالف حکومتند، به عنوان اخبار خوب و شواهدى بر پيشرفت کشور تلقى می‌شود. آرامش خاطر خطرناکى بر جامعه ايران حکمفرماست. گويى کسى نگران اين نيست که آمريکا به ايران حمله نظامى کند يا تحريم‌هاى خارجى ضربات مهمى به اقتصاد کشور بزند. در نتيجه اين آرامش خطرناک نگران‌کننده، حکومت دست خود را در پيشبرد سياست مقابله‌جويانه خود باز می‌بيند

امروز ۵٣ سال از کودتاى ٢٨ مرداد ١٣٣٢ گذشت. آن رويداد و اهميت آن براى امروز، هنوز از سوى نيروهاى سياسى ايران به گونه‌هايى متضاد ارزيابى می‌شود. همان گونه که برخى از روشنفکران مسلمان خواهان آنند که رويدادهاى خونين دهه ١٣۶٠ به فراموشى سپرده شود يا چک سفيد «بخشش» قبل از هر بحثى عمومى درباره آن رويدادها به امضاى همگان برسد، برخى از هواداران پادشاهى نيز از ما می‌خواهند ديگر ٢٨ مرداد را رويدادى بدانيم که به «تاريخ» پيوسته است، و تاريخ نيز از نظر آنان ربطى به سياست روز ندارد.

چپ در سراسر جهان، حرمت جان فردفرد انسانها را پس از آنکه در طول قرن بيستم تحت‌الشعاع هدفى والاتر می‌ديد، امروز دوباره دريافته است و می‌رود تا به پيگيرترين پرچمدار آن تبديل شود. گام نخست، مصون و مقدس دانستن جان ديگران و تابو دانستن تعرض به جان همنوع است، و گام منطقى بعدى، مصون و مقدس دانستن نفس زندگى است، از جمله زندگى خود.

بعد از به توپ بسته شدن مجلس و قتل عام و تعقيب مشروطه‌خواهان، کسانى‌که اجساد مجاهدين و جوانان را از سنگفرش خيابان‌ها برمى‌داشتند زن‌ها بودند و هم آنان بودند که مجاهدين را در خانه‌هاشان پناه و يارى مى‌دادند. شواهد و روايت‌هاى مکررى گواه مى‌دهند که در تبريز و رشت در گردان‌هاى مسلح و در کسوت مردانه، زنان دوشادوش مردان مبازره کنند

اين‌ها اين بحث مطرح است که‌ رژيم در نهايت چه‌ سياستى را در مورد اين بحران در پيش مى‌گيرد و اساسا چه‌ طرح استراتژيکى را به‌ پيش خواهد برد. آيا تنها بر روى يک آلترناتيو و آنهم رودرروئى قطعى سرمايه‌گذارى خواهد کرد، و يا امکانات و آلترناتيوهاى بيشترى را در نظر خواهد گرفت؟

جنايت هولناک قتل اکبر محمدى در زندان اوين تنها چند روز پس از حرکت گسترده متحد در داخل و خارج از کشور براى آزادى زندانيان سياسى صورت گرفته است. رژيم جمهورى اسلامى با اين جنايت نشان داده است که براى افکار عمومى و خواستهاى حقوق بشرى جامعه مدنى ايران تا چه اندازه گوش شنوا دارد

همه فاكت‌ها گوياى اين است كه رژيم براى تابستان ترفندها و نقشه‌هاى جديدى براى فعالين دانشجوئى تدارك ديده است. راه مقابله با اين توطئه‌ها هم‌صدا شدن هر چه بيشتر دانشجويان و فعالين تشكل‌هاى دانشجوئى بر سر يك‌سرى اصول و توافقات مشترك دمكراتيك حداقل كه بشود بر اساس آن در سطح دانشگاه‌ها اقدام و فعاليت عمومى انجام داد، مى‌باشد

در صف نيروى انتظامى، زنان را به طور برابر به خدمت گرفتند و اين زنان همانند مردان با باتوم به جان تجمع‌کنندگان افتادند، تا در اعمال خشونت وحشيانه موازين اسلامى رعايت شود، چرا که اين خشونت در خيابان اعمال مى‌شد، در سلول انفرادى اوين نبود که بازجو سر زيبا کاظمى را به ديوار بکوبد و به او تجاوز کند و يا در گوشه تاريک ديگرى رويا طلوعى را پس از تجاوز تهديد کند که بچه‌هايش‌ را مى‌کشد.

اگر منافع کل کشور و مردم ايران را بر هر چيز ديگر اولويت دهيم، روى آوردن جمهورى اسلامى و غرب به روند حل مسالمت‌آميز بحران هسته‌اى عليرغم افزايش خطر وجه‌المصالحه شدن حقوق بشر در توافق احتمالى دو طرف، امرى است که بايد از آن استقبال کرد.

اين خيزش، اگرچه خودبخودى است و هيچ جريان و مرکز متشکلى آنرا هدايت نکرده و نمى‌کند، اما نقش هدايت‌گرانه و سمت‌دهى روشنفکران دموکرات در آن کاملاً محسوس است و نقش افراد و دستجات معدودى که تلاش کرده‌اند و مى‌کنند اين حرکت دموکراتيک را در جهت پان‌ترکيسم به انحراف بکشند، نقشی فرعى و غيرمسلط است.

در جمهورى اسلامى هر موقع که مسئله تهاجم فرهنگى طرح می‌گردد، پاى روشنفکران سکولار به‌ميان کشيده ميشود. دستگاه‌هاى امنيتى کشور و سپاه پاسداران به روشنفکران سکولار به چشم حاملين تهاجم فرهنگى در داخل کشور نگاه می‌کنند و بر اين تصور هستند که کشورهاى غربى و به‌ويژه دولت بوش در برنامه‌هايشان بر روى فعاليت روشنفکران سکولار حساب می‌کنند.

تظاهرات دوشنبه ١١ ارديبهشت، نشان داد حکومت، عليرغم داشتن دستگاه عريض و طويل اطلاعاتى، از آنچه در عمق جامعه ايران مى گذرد، بى خبر است، وگرنه اين گونه بى گدار به آب نمى زد و با دست خود، ترتيبى نمى داد که شعارهاى انتقادى در مرکز تهران طنين انداز شود. ايران، آبستن حوادث است. آرامش گورستانى بر ايران حاکم نخواهد شد. شرايط، ناپايدارتر از آنست که حاکمان مى پندارند.

خوددارى از ارائه اطلاعات مورد درخواستى آژانس و کاهش همکارى با آن، موجب شده است که جمهورى اسلامى به مثابه حکومتى تلقى گردد که جامعه جهانى را به چالش طلبيده است. اين اقدامات به تقويت موقعيت نيروهاى جنگ طلب در دولت بوش و جدى تر شدن گزينه تحريم و اقدامات نظامى عليه ايران منجر گرديده است.

ايران که هنوز براى تهيه بنزين مورد نياز روزانه خود به شدت به کشورهاى ديگر وابسته است، چرا بايد حتماً غنى سازى اورانيوم را در خاک خود انجام دهد؟ آيا براى زندگى روزمره ايرانيان، سوخت اتومبيل حياتى تر است يا سوخت نيروگاه اتمى هنوز به بهره بردارى نرسيده؟ اگر قرار باشد خارجيان از ايران باج خواهى کنند، کدام ابزار مؤثرتر است: تحريم فروش بنزين به ايران يا تحريم صدور اورانيوم به کشور ما؟

اکنون زمان به رخ کشيدن قدرت دفاعى در مقابل امريکا که به مدرنترين سلاحهاى مرگبار مجهز است، نيست. راه برون از بحران اتمى، همکارى با جامعه جهانى، پاسخ مثبت به خواست شوراى امنيت و تعليق غنى سازى تا زمان جلب اعتماد بين المللى است

در همه پرسی فروردین ۱۳۵۸، اکثر سازمانهاى چپ و از جمله سازمان چريکهاى فدايى خلق ايران، از دعوت به شرکت در رفراندوم خوددارى کردند. استدلال فداييان اين بود که محتواى جمهورى اسلامى معلوم نيست. سخنگوى سازمان در اظهار نظر پيرامون رفراندوم، خواستار تشکيل مجلس مؤسسان و تصويب قانون اساسى جديد شد

انتخاب نام "کار" براى ارگان سازمان از سمتگيرى اجتماعى سازمان برخاسته بود. در سرمقاله اولين شماره کار آمده است: "اينک که خلق ما متحد و يکپارچه پس از نبردى خونين رژيم سلطنتى را واژگون کرده......اينک که وظيفه همه نيروهاى انقلابى است که دستآوردهاى انقلاب را حفظ کنند...ما وظيفه خود ميدانيم که با انتشار يک نشريه ويژه کارگرى قدمى ديگر در جهت ارتقاء جنبش کارگرى برداريم."

جنبش زنان کشور ما به رغم شادابى و پويايى که در طول تاريخ طولانى خود داشته، در سالهاى اخير از توان بالقوه بسيار نيرومندى برخوردار شده است، و به آن حد از بلوغ و خودآگاهى رسيده است که براى شناخت هويت و احقاق حقوق انسانيش متکى به خودتر از هميشه مى نگرد و ره مى پويد

غرب نسبت به جمهورى اسلامى اعتماد خودش را از دست داده است و به شدت به برنامه هاى هسته ای آن مشکوک است. گزارش حسن روحانى به وضوع نشان ميدهد که رژيم حاکم تا آنجا که توانسته است برنامه هاى خود را از آژانس مخفى نگهداشته است. به همين خاطر غرب نگران است که جمهورى اسلامى در خفا در جهت دستيابى به سلاح هسته اى حرکت کند

اگر انسان ايرانى به خود جرأت دهد و يا حتى ناخواسته پا را از چارچوب تنگى که فقها براى او تعيين کرده اند فراتر بگذارد، واى بر او...
بيم آن مى رود که گرد و غبار برخاسته از بحران اتمى و بحران کاريکاتور، چشمان ما را بر آنچه در زندانهاى ايران و زندانى به بزرگى ايران مى گذرد، ببندد

بايد کوشيد که مردم کشور ما به پيآمدهاى فاجعه بار برنامه هسته اى رژيم پى ببرند، بين حق ايران براى دستيابى به تکنولوژى هسته اى با برنامه هاى جمهورى اسلامى که شايبه دستيابى به سلاح اتمى را براى جهانيان فراهم آورده است، تمايز قائل شوند و به سرکردگان حکومت فشار وارد سازند تا به خواست آژانس بين المللى پاسخ مثبت گويند

جنبش دانشجوئی برای تقويت حوزه عمومی و جامعه مدنی هنگامی می تواند برپايه نقوذ و مقبوليت اجتماعی عمل كند كه به صورت متحد وارد عمل و سازماندهی درجهت زدن يك تشكل وسيع دانشجويی همچون اتحاديه سراسری يا كنفدراسيون بر آيد

آنچه مسلم است غرب به جمهوری اسلامی اجازه نخواهد داد به تکنولوژی هسته ای که امکان تهيه سلاح اتمی را فراهم ميآورد، دست يابد. جمهوری اسلامی هم مصر است که به تکنولوژی هسته ای مجهز شود. تداوم اين روند، خطر رودرروئی بين ايران و غرب را افزايش ميدهد

پيروزی کارکنان شرکت واحد گرچه هنوز کامل نيست و به احتمال زياد بين کارگران و مقامات دولت همچنان ادامه خواهد يافت اما به هر حال تاثيرات اين حرکت بر جامعه و در ميان نيروهای اجتماعی و سياسی جامعه و بر نحوه نگرش، رفتار و سياست های آتی آن ها غير قابل انکار است ...
سخنان بهت آور احمدی نژاد شايد در ابتدا، از نگاه بسياری از ناظران، ناشی از بی تجربگی و ناآگاهی وی به مسائل روز تلقی شد و حتا به حساب هذيان و توهم های روان پريشانه ی وی و خود بزرگ بينی های در واقع ناشی از عقده حقارت او گذاشته شد، اما تداوم و دامن گستری آن ...
«» حقوق بشر ميراث مشترک جهانی

«» برنامه جمهوری اسلامی برای جنبش دانشجوئی

«» ٢٦سال قانون اساسی جمهوری اسلامی
چرا ايران به قانون اساسی نوين نياز دارد؟

«» پيرامون بيانيه فعالين سياسی داخل کشور
مقاومت در مقابل پيشروی بنيادگرايان

«» بحران اتمی: افسانه و واقعیت

«» حسين صفار هرندی، اکبر گنجی و سازمان ما

«»برنامه بنيادگرايان: تشديد سرکوب و احيای نظام سلطانی

«» اکبر گنجی در دومين نامه اش خامنه ای را بعنوان آمر اصلی قتل دگرانديشان معرفی نمود

«»انتخابات و جنبش تهيدستان

پيرامون بيانيه فعالين سياسی داخل کشور
«»نيروهای اپوزيسيون در داخل و خارج از کشور در موضع عدم شرکت در انتخابات

«» جنبش دانشجوئی و انتخابات رياست جمهوری

«» جنبش کارگری و انتخابات رياست جمهوری

«» سلطنت طلبان و جنايت 29 فروردين

«» انتخابات رياست جمهوری و شکافهای درون جناح محافظه کار

«» حرکت جديد فعالين سياسی داخل کشور

«» جنبش فدائی و جوانان

«» سرکوبگران در صدد باز گرداندن فضای سياسی کشور به دهه های قبل هستند!

«» در باره اجتماعات اعتراضی پرستاران

بمنابست سالگرد بازداشت اميرانتظام
«»ربع قرن ايستادگی سرفرازانه در مقابل حاکميت فقها

«»"فراخوان رفراندوم" و اصلاح‌طلبان حکومتی 

«»گفتمان رفراندوم و ضرورت جلب استقبال نيروهای سياسی و اجتماعی داخل کشور

پيرامون پيام تبريک مصطفی هجری به بوش بمناسبت انتخاب وی
«» پيام به بوش با کدام هدف؟

«» فضای سياسی کشوربه وضعيت خفقان سالهای قبل از ۷۶ برميگردد

«» بحران ادامه دارد ، مذاکره نیز!

«» دو تشکل نوپا و امر اتحادها

«» انتخابات آتی رياست جمهوری و چالش جناحهای حکومتی حول آن

«» بعد از يورش به مطبوعات ، سايت‌ها و وبلاگ‌ها نوبت به سازمان‌های غيردولتی رسيده است!

«» اجلاس پاريس : گامی مثبت در جهت تشکيل آلترناتيو جمهوری دمکراتيک و سکولار

«» بحران اتمی و پيآمدهای فاجعه بار آن

«» برنامه محافظه کاران براي برگرداندن وضعيت کشور به سالهاي قبل از دوم خرداد ۷۶

«» فاصله‌گيري از سياست "تنش‌زدائي" و باز گشت به سياست "تنش‌زائي"

«» يورش جمهوري اسلامي به دنياي مجازي 

«» حضور فزاينده سپاه پاسداران در حيات سياسي، اقتصادي و فرهنگي کشور

«» صف‌بندي حول "جمهوري‌خواهي" و "جمهوري اسلامي‌خواهي"