گفتمان رفراندوم و ضرورت جلب استقبال نيروهای سياسی و اجتماعی داخل کشور انتشار اعلاميه برخی جريانهای سياسی از جمله سازمان ما در استقبال از گفتمان رفراندوم، تغيير قانون اساسی و تشکيل مجلس موسسان، به اين حرکت ابعاد جديدی بخشيد و چگونگی تداوم اين اقدام را در دستور قرار داد. " اکنون فاز اوليه گفتمانی طرح رفراندوم " در جريان است، اما توقف در اين نقطه طرح را عقيم خواهد کرد. چگونگی پيشبرد فاز بعدی، از هم اکنون لازم است که به بحث و گفتگو گذاشته شود. انتشار " فراخوان ملی برای رفراندوم"، صحنه سياسی کشور را تحت تاثير قرار داده و جنب و جوشی جديدی را در بين نيروهای مخالف جمهوری اسلامی بوجود آورده است. تا کنون نزديک به بيست هزار نفر از طرح فراخوان برای رفراندوم با هدف تغيير قانون اساسی و تشکيل مجلس موسسان استقبال کرده و نام خود را ثبت نموده اند. استقبال وسيع از فراخوان نشان ميدهد : 1. بعد از فاصله گيری جامعه ما از گفتمان اصلاحات، گفتمان تحول طلبی در سطح جامعه و بويژه در بين فعالين سياسی ريشه ميدواند و ضرورت تحول بنيادی در ساختار سياسی کشور بيش از پيش در جامعه ما نيرو ميگيرد. تحول طلبی امروز در خواست برگزاری رفراندوم برای تشکيل مجلس موسسان و تدوين قانون اساسی جديد بِيان ميشود. 2. برای بخش قابل توجهی از فعالين سياسی، آن شکل از گذر از استبداد به دمکراسی مورد تاکيد است که مبتنی بر شيوه های دمکراتيک و مبارزه مسالمت آميز بوده و هزينه های کمتری را به جامعه ما تحميل و ظرفيت نسبتا بالائی را برای استقرار دمکراسی در کشور ما دارا است. از اين رو رفراندوم و تشکيل مجلس موسسان بمثابه راهبرد مطرح می شود، در عين حالی که اشکال ديگری از تحولات اجتماعی منتفی نيست. " فراخوان" در عين حاليکه با استقبال مواجه گشت، ابهامات فراوانی هم آفريد. برای بخشی از فعالين سياسی سئوالات متعددی مطرح گرديد. از جمله اينکه آيا فراخوان و خواست برقراری حکومت دمکراتيک در شرايط کنونی، مستقل از صحنه سياسی کنونی کشور و شرايط سياسی مشخص مطرح نميشود؟ آيا اسباب کار برگزاری رفراندوم برای تغيير قانون اساسی فراهم شده است؟ آيا مرزهای امر راهبردی و کاربردی در بيانيه بهم نريخته است؟ و اينکه تشکيل "کميته اقدام" و طرح فراخوان زود رس و توهم زا نيست؟ از جنبه ديگر نيز سئوالاتی مطرح بود. چرا اعضای کميته اقدام محدود عمل کرده و راه را برای شرکت ساير نيروهای سياسی باز نميکنند؟ و سرانجام اينکه برنامه کميته اقدام برای عملياتی کردن رفراندوم چيست؟ آيا ضمانتی برای اجرای اين فراخوان و موفقيت آن وجود دارد؟ انتشار بيانيه شش تن از اعضای "كميته اقدام برای همه‌پرسی" در داخل کشور با "عنوان ضرورت طرح بعد شكلی رفراندوم در مقطع كنونی"، بموقع بخشی از ابهامات را زدود و طرح رفراتدوم را در جايگاه واقعی خود قرار داد. انحلال کميته اقدام راه را برای حضور گسترده نيروها فراهم کرد. آنها در بيانيه بدرستی برخصلت گفتمانی طرح رفراندوم تاکيد کردند و طرح را متعلق به همه حاميان آن دانستند. در اين بيانيه آمده بود:"اكنون كه فاز اوليه گفتمانی طرح رفراندم با حمايت مردم و جمع وسيعی از فعالان سياسی و روشنفكران ملی و آزاديخواه آغاز شده است، به هيچ عنوان خود را در جايگاه متوليان اين طرح نمی‌دانيم و طرح رفراندم را متعلق به همه حاميان اين طرح می‌دانيم و به عنوان قطره‌ای از اقيانوس بی‌كران مردم تحول طلب ايران و انديشمندان و فعالان سياسی كشور با كنار نهادن كميته همه پرسی و قرار گرفتن در كنار حاميان اين طرح، از اصل شكل گيری گفتمان -رفراندم ملی در ايران- دفاع می‌كنيم تا پس از شكل گيری گفتمانی مسلط در ميان مردم و نخبگان سياسی آزاديخواه كشور، گام‌های بعدی برداشته شود." انتشار اعلاميه برخی جريانهای سياسی از جمله سازمان ما در استقبال از گفتمان رفراندوم، تغيير قانون اساسی و تشکيل مجلس موسسان، به اين حرکت ابعاد جديدی بخشيد و چگونگی تداوم اين اقدام را در دستور قرار داد. " اکنون فاز اوليه گفتمانی طرح رفراندوم " در جريان است، اما توقف در اين نقطه طرح را عقيم خواهد کرد. چگونگی پيشبرد فاز بعدی، از هم اکنون لازم است که به بحث و گفتگو گذاشته شود. مهمترين مسئله در فاز بعدی ، گسترش پايه اجتماعی اين حرکت در داخل کشور در بين گروه های مختلف اجتماعی است. هنوز اين حرکت پای قوی در داخل کشور ندارد و قادر نشده است که حمايت گسترده دانشجويان، روزنامه نگاران، فعالين سياسی، اجتماعی و فرهنگی و سازمانهای غيردولتی را جلب کند. موفقيت طرح رفراندوم در درجه اول به ميزان استقبال و حمايت مردم ما دارد. تا کنون بيشترين استقبال از فراخوان رفراندوم در خارج از کشور صورت گرفته است، گرچه بر تعداد امضاکنندگان از داخل نسبت به روزهای اول افزوده شده است. جلب حمايت گروه های مختلف اجتماعی از داخل کشور، مبرم ترین و جدی ترين اقدامی است که در مقابل ما قرار دارد. بهروز خليق