گزارش از مراسم بزرگداشت مادر لطفی در برلین

مادر لطفی، مادری که بر دوش مادران خاوران بدرقه شد!

خبر درگذشت رفیق مادر فروغ  تاج بخش ( مادر لطفی ) عصر روز یک‌شنبه، ۲۱ بهمن ۱۳۹۷ (۱۰ فوریهٔ ۲۰۱۹ میلادی)، همه ما را در سوگی عمیق فرو برد و واکنش های زیادی  را چه در ایران و چه در میان فعالین خارج از کشور بر انگیخت. چندین برنامه و بزرگداشت در یاد و سپاس از تلاش های بی وقفه او که نزدیک به پنج دهه در میان خون و کشتار و شکنجه و اعدام  ادامه یافت، برگزار گردید. زنی که به نمادی از انسان دادخواه و آزادی خواه  شهره گشت. مادری که بر دوش مادران خاوران بدرقه شد! از طرف سازمان فداییان خلق ایران( اکثریت) در یاد و بزرگداشت مادر همه فداییان، در شهر برلین هم برنامه ای تدارک گردیدکه گزارش کوتاهی از آن را پیش رو دارید. 

برنامه با اجرای برنامه موزیک زنده ایرانی آغاز گردید، سپس رفیق توران همتی مجری برنامه گفت: ما در اینجا گرد آمده ایم تا یاد و خاطره مادر لطفی بانوی خاوران، مادری عاشق، شجاع و دادخواه، یکی از برجسته ترین چهره های مادران خاوران و نماد خاوران را گرامی بداریم. زنی که در آرزوی عدالت و دادخواهی فرزندان خود مبارزه کرد. باشد که دادخواهی آن جنایت بزرگ، در میهن ما به تحقق بنشیند. رفیق توران اضافه کرد مادر لطفی مادری متفاوت از همه ما مادران بود، او در مراسم های یاد بود از جانباختگان، به همه مادران توصیه می کرد لباس سفید بپوشند. در این مراسم به پاس احترام و یاد مادر لطفی از دوستان حاضر می خواهیم به پا بایستیم و یک دقیقه کف بزنیم.

رفیق عفت ماهباز زندانی سیاسی که خود همسر و برادر خود را در کشتار زندانیان سیاسی سال ۱۳۶۷ از دست داده است سخنانش را این گونه آغاز کرد: مادر لطفی، مادر همه زندانیان بود و من به همه بازماندگانش تسلیت می گویم. او از سال ۱۳۵۰ پس از دستگیری فرزندش انوشیروان لطفی، از پشت در زندان های مختلف، از همان زندان قزل قلعه فعالیت های خودش را علیه دستگیری زندانیان آغاز کرد. به گواه همه آن هایی که با او آشنایی داشتند، فعالیت های او فراتر از ایدئولوژی بود او مادر همه زندان سیاسی بود. در همان اوایل انقلاب، در صحن دادگستری تهران او اعتماد همگان را به خود جلب کرد. در سال ۱۳۶۲، بار دیگر انوشیروان را دستگیر کردند، اما مادر تا سه سال از دسگیری او خبر نداشت، هیچ اطلاعی از طرف مسئولان زندان به خانواده او نداده بودند، اما مادر طی این مدت به همه جا سر کشیده بود. و سرانجام توانست با پسرش انوشیروان لطفی ملاقات کند. مادر پس از اعلام خبر اعدام انوش، بی دغدغه به محل گورستان خاوران رفت و هم او بود که شجاعانه با چنگ خود، خاک خاوران را شکافت و با دیدن پیراهن فرزندش انوش، اعلام کرد که فرزندانشان در آنجا به بی رحمانه ترین شکلی کشته شده اند و اکنون در این مکان در خون خود خفته اند. مادر در ادامه فعالیت هایش از مبارزه نیروهای فعال جامعه در لغو اعدام، حمایت می کرد و امیدوار بود که در سرزمین ما، آزادی و عدالت محقق شود.

رفیق مهدی فتاپور در سخنرانی خود گفت: ما از همان ابتدا در آغاز فعالیت هایمان متوجه شدیم که مادر لطفی یک تفاوتی با دیگران داشت. او با همه ما و حتی خارج از فعالیت های پسرش در ارتباط بود. نهاد مادران زندانیان سیاسی، در سال ۱۳۵۰، از جلوی زندان قزل قلعه شکل گرفت. مادر نماد این تشکل بود. این نهاد شاید تنها و جدی ترین تشکل مدنی موجود در ایران است. او توانست اعتماد همه را جلب نماید. او توانست خودش را از وابستگی به جریان های سیاسی دور نگهدارد.

پیام تصویری رفیق زهره تنکابنی زندانی سیاسی دو رژیم که ۹ سال از عمر خود را در زندان های جمهوری اسلامی گذراند. او در آغاز گفت: امیدوارم هیشه یاد کسانیکه در سطوح مختلف موثربوده اند، گرامی داشته شود. مادر فروغ یکی از زنان استثنائی ایران بود. ایشان سال ها در پشت در زندان ها با خانواده ها تماس حاصل می کرد. او نقش سخنگوی خانواده های زندانیان سیاسی را به عهده داشت. شور و پشتکار ایشان، کمک بسیار زیادی بود برای همه خانواده ها، تا به هیچ وجه نگذارند " فاجعه ملی" از یاد ها برود. او هر سال سالگرد انوش را بر گزار می کرد، نه فقط به یاد انوش، بلکه برای هنمه زندانیان سیاسی بود. در واقع او با بزرگداشت " فاجعه ملی" سعی به زنده نگهداشتن یاد و خاطره جانباختگان می نمود. آن هم در سال های سیاهی که حرف از " فاجعه ملی" خط قرمز رژیم بود و توانستند آن را به عنوان یک ننگ برای جمهوری اسلامی ثبت کنند. الان "فاجعه ملی"، مورد توجه همه فعالین و محافل بین المللی حقوق بشری گردیده است. نقش مادر بسیار زیاد بود. مادر فروغ اولین کسی بود که پس از کشتار ها، به کمک خانواده های به جا مانده جانباختگان شتافت و کمک های بسیاری به آنها کرد. او انسانی شاد بود و هیچ ترس و رعبی هم نسبت به ماموران نداشت. مادر فروغ در " انجمن سلامت " برای کمک به بچه های خیابان، کمک های فراوان نمود. مادر فروغ پیش از آنکه معتقد به ایدولوژی باشد، معتقد به انسان بود. او خیلی مورد توجه همه گروه ها و نحله های اجتماعی بود. او زنی استثنائی بود. راه مادر فروغ، پر رهرو باد.

از طرف شورای مرکزی سازمان فداییان خلق ایران ( اکثریت) پیامی به مناسبت درگذشت مادر لطفی انتشار یافته بود که توسط رفیق رضا کاویانی خوانده شد. همچنین پیام حزب چپ ایران    ( فداییان خلق ) را رفیق صادق علی اصغری قرائت کرد.

در پایان مراسم باز هم موسیقی زنده اجرا شد. این مراسم از طریق صفحه فیس بوکی رفیق تهماسب وزیری، بطور زنده پخش گردید. 

گزارش از : رضا کاویانی 

چهار شبه ۱۶ اسفند ماه ۱۳۹۷ - ۳ ماه مارس ۲۰۱۹

افزودن نظر جدید

دیدگاه‌ها

آقای فتاپور بهوش باشید که دوره مادر لطفی، مادر محسنی ها و دیگر مادران پایان پذیر نیست
اگر خواسته شود، مادر لطفی را در یک جمله کوتاه و رسا تصویر نمود. فکر می کنید چه عبارت گویاتر از این که در وصف مولانا گفته اند که قابل تعمیم به این انسان مبارز است به مادری که بیش از نیم قرن هستی اجتماعی را در کارزار عشق به قمار نشست و پیروز میدان مبارزه برعلیه بیداد بود. قطعا مادر را در این بوم رنگ آمیزی شده جا می گیرد که " خویش را موزون و چُست و سخته " کرد. مادر لطفی موزون بود کثرتی از مادران متنوع ال نظر را به وحدتی رساند. چون در کثرت بی وحدت امکان موزونی نبود. مادر لطفی کاری کرد کارستان و همه پراکندگی ها در صورت های متنوعِ دو دله و چند دله را یکدله کرد تا تشویش و تفرقه را از پیرامون بیدادخواهان مادران خاوران دور کند. گرچه تمامی مادران که نام نمی برم چون بسیارند ولی مادر لطفی ستاره پر فروغ آسمان دادخواهی بود. او نماد نظم و دیسپلین بود به روایت ساده اما موثر. سوت او نماد نظم و مدیرت نشست جدی مادران بود همچنان که ساعت نماد نظم جامعه مدرن. انرژی سرشار مادر از او رودی ساخته بود روان که آرام و قرار نداشت و پیوسته ، گاه تند و گاهی آهسته بسوی دریای آرزوها روان بود. مادر چنان حس مثبت در اولین برخورد در مخاطب ایجاد می کرد که باید عینا حس مثبت ش را بدون واسطه و مستقیم دریافت کنی. اینک مادر نیست. مادر لطفی چون مادر محسنی، مادر جزنی، مادر سرحدی و مادر معینی جان ندارند. اما همه آنها نام دارند و یاد دارند و ماندگاران تاریخ اند. مادران زوال ناپذیری و پایان پذیر نیستند که تا بیداد هست نماد دادخواهی ند.