رازهای قطعه ۳۳ بهشت زهرا

نزدیك ضلع شرقی بهشت زهرا، پشت غسالخانه، در سكوتى رازآلود، قطعه ۳۳ خفته است.در آنجا خوب اگر بگردی نامهایی را می بینی كه تو را با خود می برد به گذشته. نامهایی که جان خود را برای آزادی نثار کردند.

قطعه ۳۳، قطعه ایست كه غرب آن را قبرهاى بی نام ونشان قربانیان اعدام های سال 60 به خود اختصاص داده و شرق آن به شهدای پیشگام انقلاب 57اختصاص دارد. قطعه ۳۳ بهشت زهراسرزمین سکوت گورهایی است كه صدها حرف نگفته درسینه دارند و ناخودآگاه آدمی را به یاد شعرى از "ژان ژورس" فرانسوی می اندازند:

"گرچه گورها حاشیه جاده را فراگرفته اند/اما جاده به آزادی راه مى برد" و بهترین نشانه براى اثبات این ادعا قبرخسرو گلسرخی شاعر شهید و جوان مرگ ماست؛با سنگ قبرى روشن و برجسته و رگه هایی سرخ كه گویى همین دیروز جوانه زده اند. در گوشه جنوب شرقی قطعه 33 دو سنگ پشت سر هم خود نمایی میكند. یکی مزار خسرو و دیگری آرامگاه دوست باوفایش کرامت الله دانشیان كه هنوز در كناراوست.

"دریغا! شیر آهن كوه مردا

كه تو بودی

كرامت الله دانشیان

تولد 10مهر1325 – شهادت 29 بهمن 1352

ردیف 84 شماره 18"

هرچند سنگ مزارشان جای دنجی است اما جوانه هایی سبز از فردای 22 خرداد 88از اینجا عبور كرده و غبارفراموشی را كنار زده اند و دوباره به این دو گفته اند: قسم به اسم آزادی!

روزهای اول كه سنگ خسرو نام نداشت دل نگران بود كه تنها فرزندش "دامون" گمش كند.اما مگر می شد. بعدها با افتخار روی این سنگ نوشتند:

شهید شادروان خسرو گلسرخی

شاعر و نویسنده خلق ایران

شناسنامه من جز عشق به مردم چیزی دیگر نیست

من خونم را به تودههای گرسنه و پابرهنه تقدیم میكنم

تولد دوم بهمن 1322 و شهادت 29بهمن1352

"خون ما پیراهن کارگران، خون ما پیراهن دهقانان

خون ماپیراهن سربازان، خون ما پرچم خاک ماست"

این درس تاریخ است.

از راه باریكه بین دیگر قبرها که رد شوی گورهایی را می بینی که سنگ ندارند، نامی و نشانی هم. اما نامنامآوران آشنایی پشت سر هم از مقابل چشمانت رد میشوند.امیر پرویز پویان، بیژن جزنی، علی اکبر صفایی فراهانی، كاظم ذوالانوار، محمود شامخی، كامران صنیعی، خشایار سنجری و...

این جا مكان دفن بسیاری ازمبارزان سالهای دور با آرمان های بزرگ است. آرمان هایی که امروز با رویشی دوباره سبز شدهاند.

مبارزانی كه در رژیم گذشته اعدام می شدند در قطعه 33بهشت زهرا دفن شدند و كسی هم اطلاعی در این رابطه نداشت. تنها سندی كه نشان میداد آنها در این محل دفن شدهاند مداركی بود كه در دفتربهشت زهرا موجود بود. پس از انقلاب و با دسترسی انقلابیون به آن مدارك، گروهها، خانوادهها و دوستداران آن مبارزان برگور آنان سنگ یادبودی گذاشتند.

در طول قریب به 30 سال گورهای این قطعه بیشتر از بین رفته بود و تنها خرده های سنگی که نام مبارزان شهید بر آن به زحمت مشخص می شد باقی مانده بود. تااینکه۵ سال پیش با انتشار تصاویری از قطعه ۳۳ و پارچه نوشته هایی که بر بخشی از این قطعه آویزان شده بودند ماجرا وارد مرحله تازه اى شد. در این تصاویر و آن پارچه نوشته ها، از قول مسؤولان بهشت زهرا تصمیمى اعلام شده بود مبنى بر اینكه "قرار است بزودى عملیات تخریب و بازسازى قطعه ۳۳ آغاز شود و آن را تبدیل به قبرستانى تازه کنند". درستى این موضوع وقتى قوت بیشترى گرفت كه بنابه قانونى نانوشته و شایع میان مردم، با گذشت بیش از ۳۰ سال از عمر یك قبر بهشت زهرا مى تواند قبر دیگرى را جایگزین آن كند. به عبارتی هر قبر ۳۰ سال است! همان زمان یكى از پایگاه های پر مخاطب اینترنتى یادداشتى در این باره نوشت كه مرور دوباره آن علاوه بر نشان دادن اهمیت قطعه ۳۳، دیدگاه نویسنده را هم درباره این قطعه بیان مى كرد.

"قرار است قطعه ۳۳ بهشت زهراكه در آن قبور مبارزان قبل از پیروزى انقلاب مثل گلسرخى و جزنى و... قرار دارد، تخریب شود. اگر این خبر درست باشد، یك فاجعه است. اینها جزئى از تاریخ كشورمان هستند..."

این قطعه، جز چند ماه اول انقلاب، دیگر روی خوش به خود ندید. دور تا دورش دیواری بلند کشیده شد ومزدورانی از روی نا آگاهی و كینه توزی به قبر مبارزانی كه در رژیم سابق شهید شده بودند، حمله می كردند. آنها سنگ قبرها را میشكستند و یاران و دوستانشان شبها سنگی جدیدتر بر آن میگذاشتند تا روزی بتوانند با احترام از این مردان كه بخشی جدانشدنی از تاریخ ایران هستند، یاد كنند. گفته می شود که در اوایل دهه 60 نیز زندانیان سیاسی اعدامی در این قطعه دفن شده اند و هیچ نام و نشانی از آنان نیست.

قطعه 33 بهشت زهرای تهران، یک قطعه وقفی است كه مالکیت آن دراختیارسازمان بهشت زهرا وابسته به شهرداری تهران قرار دارد. بسیاری از آنهایی كه در اینجا خفتهاند سال ها پیش از انقلاب به شهادت رسیده اند. در این قطعه بیش از 650 گور وجود دارد که از این تعداد 120 گور متعلق به مبارزان راه آزادی ایران كه در رژیم گذشته اعدام شدند، است.

سال 1384 كه خبرهایی مبنی بر بازسازی قطعه 33 ازسوی سازمان بهشت زهرا در خبرگزاریها انتشاریافت. هر كس از زاویه دید خود و البته با نگرانی به این اتفاق كه قرار بود پس از 27 سال بیفتد، نگاه میكرد. اما هر چه بود این شك و تردیدها پس از یك سال رفع شد و سازمان بهشت زهرا كار بازسازی را شروع كرد.

این درشرایطی است که هنوزهم بسیاری از خانواده ها که در جستجوی قبرعزیزان خود به این قطعه مراجعه می کنند به دلیل وجودنداشتن سنگ یا مشخصات، سر در گم می شوند و جستجوی آنان در بین بیش از 650 قبر این قطعه بی فایده می ماند. بیش از 40 درصد این قبرها بینام ونشاناند. بسیاری هم شكستهاند، اگرچه میتوان نام و محل شهادت و سن مبارزان را به سختی خواند.

پیش از انقلاب 57 در طول 15 سال یعنی از15خرداد 1342 تا 1356 خورشیدی حدود 3200 تن از مخالفان حكومت در جریان مبارزه چریكی یا تظاهرات سیاسی كشته شدهاند كه حدود 105 نفرآنان زندانی سیاسی بودند كه اعدام شدند. تعدادی ازاین فرزندان ایران كه نام های درخشان وماندگارى در میان آنها وجود دارد درقطعه 33 بهشت زهرا آرمیده اند. این نام ها برای خود تاریخی هستد؛ نبارزان به نامی که برخی از آنان سخت ترین شكنجه ها را تا پاى جان تحمل كردند و حالا اینجا آرمیده اند.

این ۱۲0 تن مردان و زنانى هستند كه هدفى جز مبارزه با استبداد نداشتند و در راه این آرمان از نثار جان هم دریع نكردند. آنها تنها نیستند.همین چند روز پیش هم درست در عصر 25 بهمن 1389 محمد مختاری و صانع ژاله به آنان پیوستند و در قطعه ای دیگر کنار آنان خفتند تا شاید آزادی سرودی بخواند.

منبع: 
روز آنلاین

افزودن نظر جدید