فهیمه تفسیری

تروریست هایی که با «اسید» زنان را ترور می کنند و پلیسی که ناتوان از شناسایی آنهاست

حال بار دیگر می توان از آقای محبییان پرسید آیا این جریانی که امروز از درون مجلس طرح های افراط گرایانه ای همچون «طرح صیانت از حجاب و عفاف» و «حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منکر» را مطرح می سازد و به طور غیرمستقیم از «اسیدپاشان» تروریست حمایت قانونی می کند در واقع همان «جریان تکفیری و افراطی شیعی» نیست که «داعشیان سنی» به آن نیاز دارند؟ آیا با وجود چنین جریان هایی که امروز بیش از گذشته از درون مجلس، برای گسترش خشونت گرایی علیه زنان اقدام می کنند، سیاست خارجی ایران می تواند تصویری عقلانی از خود در سطح جهانی ارائه کند؟

بخش: 

گفتمان «اسلحه محوری» و آینده تاریک زنان خاورمیانه

این یک واقعیت است که پس از شکست بهارعربی، بار دیگر «گفتمان اسلحه محور» در خاورمیانه جان تازه ای گرفته و گفتمان های صلح طلبانه به تدریج منزوی می شوند در نتیجه، هر روز امکان حل و فصل بحران ها از طریق روش های مسالمت جویانه، کاهش می یابد. به مجرد آن که آتشی در یک کشوری در می گیرد متأسفانه دولت های قذرتمند منطقه به جای کمک به خاموش کردن آن، خود را آتش بیار معرکه می پندارند و با موضع گیری های ایدئولوژیک شان (طرفداری از یک سر قضیه و کوبیدن سر دیگر)، در شعله ور شدن آتش، می دمند و البته در این میان کسانی که از گفتمان «اسلحه محور» حمایت می کنند نیز غیرمستقیم به این دولت های مداخله گر کمک می کنند.

بخش: 

تقدیس زنان مسلح کوبانی: خدمت به گفتمان جنگ!

این که زنان کوبانی از خود دفاع می کنند، نه در عمل و نه در حوزه نظر، مطلقاَ هیچ منع و مشکل خاصی وجود ندارد چون یک روند طبیعی و غریزی است اما گفتمان سازی و از این تصویر استعاری، پرچمی بر افراشتن، حداقل لایق تأمل و پرسش است...

حضور «داعش» و حقوق زنان

احتمال ضعیف دیگری هم ممکن است به وجود آید که این بار، در رقابت میان هویت های «سنی مذهب ها» و «شیعه مذهب ها»، باز هم «بدن زنان» نشانه گرفته شود و این بار، تن زنان به عنوان معیاری برای «شدت اسلامی بودنِ» هر یک از طرف های معادله، مورد استفاده قرار گیرد! با این حال اگر چنین احتمالی به واقعیت تبدیل شود آنگاه چالش پیشین میان «بدن زن غربی» (به عنوان بدن آزاد و مستقل) و «بدن زن اسلامی» (به عنوان نماد هویت اسلامی و بومی)، جای خود را به موضوع مرکزی معادله جدید خواهد داد و چالش میان «بدن زن سنی مذهب» و «بدن زن شیعه مذهب» به موضوع رقابت نیروهای بنیادگرا مبدل خواهد شد.

چپ انقلابی چگونه تبدیل به "نوکری" برای محافظه کاران سنتی شد؟

امروز جنبش فمینیستی ایران اگر بخواهد بدون غلو کردن، جایگاه واقعی خود را مشخص نماید... باید ببیند در «جنبش دموکراسی خواهی مملکت خویش» چه جایگاهی دارد و چطور می تواند مسائل تبعیض آمیز جنسیتی خود را به طور مستقل حل کند و در عین حال دوشادوش و همدست جنبش دموکراسی خواهی مردمان اش باشد. فمینیسم موجود ایرانی می تواند به همان سبک جسورانه ی نانسی فریزر، رفتار کند و عملکرد معاصر خود را به نقد بکشد.

بخش: 
اشتراک در RSS - فهیمه تفسیری