کارگری

تقی روزبە

این که چگونه رژیم برخلاف روال همیشسگی این بار اجازه خروج به آن ها را داده است؟ پرسشی که توسط برخی حاضران مطرح گردید و پاسخ هائی نیز از سوی سخنرانان داده شده. در اصل پاسخ این پرشش را باید رژیم و صادرکنندگان مجوز خروج باید بدهند. در سیستم که عملا دو دولت موازی وجودارد و هرکس سازکار خود را می زند و تصمیم ها نیز اساسا درپشت پرده اتخاذ می شود و کسی از نحوه و عامل آن خبرندارد تنها می توان در توضیح آن به حدس گمان بسنده کرد.

فرهاد فدائی

مبارزه کارگران فولاد اهواز به خوبی نشان داد که حکومت در برابر خواست و اراده منسجم کارگران و زحمتکشان ناتوان تر از آن است که بتواند ایستادگی کند. هر چند در قدم اول چنگ و دندان نشان می دهد و با تهدید، زندان و شکنجه فعالان کارگری به قصد سرکوب هر چه بیشتر به میدان می آید، ولی در آخر توان ایستادگی ندارد و تسلیم خواهد شد.

فرهاد فدائی

مجموعه شرایط کشور موید این موضوع است که حاکمیت بهتر از هر جریانی خطر را حساس کرده و برای همین مطمئن است که طوفان اعتراض های کارگری و مردمی با قدرتی به مراتب قوی تر از قبل به بار خواهد نشست، از این رو سعی دارد در همه ابعاد مدیریت خود را اعمال کند.

فرهاد فدائی

امروز وحشت رژیم از ابزار اطلاع رسانی است؛ تا کنون حکومت برای این که از متشکل شدن کارگران جلوگیری کند، اداره کار را مسئول کرده بود که با تشکیل تشکل های وابسته یا قلع و قمع تشکل های مستقل کارگری در قالب شناسایی اعضا و فعالان کارگری نقش پادوی وزارت اطلاعات را در سرکوب کارگران به عهده بگیرد، اما امروز فضای مجازی این امکان را به فعالان کارگری داده است که بتوانند با تشکیل اتاق ها مختلف در فضای مجازی، محفل های مجازی کارگران را بوجود آورند و زمینه همبستگی طبقاتی خود را هر چه بیشتر قوام بخشند.

فرهاد فدائی

شرایط اقتصادی و اجتماعی هر لحظه که می گذرد بدتر از قبل می شود و چشم انداز روشنی برای بهتر شدن وجود ندارد، تنها راه مبارزه صنفی است و ابزار مبارزه ایجاد تشکل برای بهتر کردن شرایط زندگی و مقابله با کارفرمایان و نظام سرمایه داری فاسد جمهوری اسلامی ایران است.

مراد رضایی

معضل کودکان کار اگرچه به ظاهر یک آسیب اجتماعی یا تصویر تلخ شهری تلقی می‌شود، اما در پسِ خود نشان از وضعیت بحرانی در بخش‌های دیگر اجتماعی ماست که تبلورش در کودکان کار به حد اعلا‌ می‌رسد. کودکان کار در حقیقت آن بخش از طبقه‌ی کارگر هستند که اولا وحشیانه‌تر از سایر بخش‌ها استثمار می‌‌شوند و دوماً خود امکان منازعه با وضعیت موجود و اعتراض را ندارند.

صادق کار

قانون پر تناقض و بخشا ضد کارگری فعلی قانونی است کە در اوج اختناق و سرکوب جنبش سندیکایی و چپ و بدون مشارکت واقعی نمایندگان کارگران نوشتە شدە است و بە تبع آن با قانون کار مد نظر کارگران فاصلە فاحش دارد.

صادق کار

تشکل های دولت ساخته در 40 سال گذشته نشان دادند که بارها و بارها منافع کارگران را به دولت ها وقت فروخته اند و نتیجه کار آن ها امروز ورشکستگی این سازمان، زد و بند در غارت و چوب حراج اموال کارگران با سیاست ها خصوصی سازی و واگذاری عناوینی ساختگی چون واحد های زیان ده به باند های مافیایی حکومت است.

صادق کار

امروز در آستانە ١٣٦ سالگی بنیان گذاری روز کارگر در جهان و ٩٦ سالگی برگزاری آن در ایران کە در همە عالم دست آوردهای سترگ جنبش کارگری با یورش وحشیانە دولت های نئولیبرالی کە بە جزکسب سود بیشتر و بە هر قیمتی نمی اندیشند، هنوز این جنبش جهانی کارگری است کە پرچم مقاومت در مقابل سرمایەداری ویران گر و بی رحم را کە جهان را به سوی نابودی سوق می دهد، در دست دارد.

حسین اکبری

این نابرابری و در جنگی ناخواسته و تحمیلی؛ آنجا بیشتر خودنمایی می کند که ابزار مقابله درطرف کارگری بسیار ابتدایی است، تشکل آزاد و مستقلی درکار نیست، اگر اعتراضاتی تاکنون صورت گرفته و اعتصاباتی رخ داده است از سوی دولت و دستگاههای امنیتی و قضایی غیر قانونی و مستحق مجازات است. حق اعتصاب برای کارگران به رسمیت شناخته نشده است و نبود امنیت شغلی و اجتماعی برای کارگران نگرانی را تاحد پذیرش مزد هایی کمتر از نزخ مصوب افزایش داده است.

تقی روزبە

اکنون ما با شرایط بالقوه طوفانی و خطیری مواجهیم که شکل گیری چنین خشت پایه های اولیه، با دو ویژگی برشمرده در بالا اهمیت بنیادی دارند: در وهله اول و گام نخست بازتاب دهنده ابرازهمبستگی کارگران (در گام نخست بخش های پیشرو و رزمنده تشکل ها و فعنالین آن)، و معلمان و دانشجویان و زنان (توسط فعالین و تشکل ها و شبکه های آن ها)، ولو در اشکال بدوی خود، دفاع از مطالبات مشترک و مطالبات اخص هر کدام از جنبش ها را حول مهم ترین مسائل مشترک و مبتلا به جامعه. چنین بیانیه های مشترکی اهمیت نمادین و االبته بیش از نمادین دارد.

این در شرایطی است که ما براساس آمار رسمی یک لشکر عظیم ۳.۵ میلیونی از بیکاران مطلق داریم، یعنی کسانی که حتی یک ساعت در هفته هم کار نمی‌کنند. در ماه‌های اخیر وزیر کشور از نرخ بیکاری ۶۰ درصدی در برخی از شهرهای ایران خبر داد و بیش از ۹۰ درصد قراردادهای کاری هم موقت‌اند. پس قدرت چانه‌زنی انفرادی کارگران نیز در برابر کارفرما بیش از پیش کاهش می‌یابد. از یکسو، به سبب رکود و تورم توأمان و از سوی دیگر قدرت چانه‌زنیِ پایین کارگران منفرد، می‌توان سال دشواری را برای معیشت کارگران انتظار داشت.

کاهش دستمزدهای واقعی، در این دوره طولانی ریاضت اقتصادی در غرب اروپا، مسئله دیگری است. شکی نیست که در این زمینه کارگران و اتحادیه‌های کارگری رنج بسیار برده‌اند و بالطبع بسیار از این وضعیت خشمگین‌ هستند و به آن اعتراض می‌کنند.

تهیه و تنظیم: احمد نجاتی

در رابطه به نقش کارگران دراحقاق حقوق خود وجایگاه ویژه شان بعنوان یکی ازنهادهای جامعه مدنی در نهادینه کردن دمکراسی وعدالت اجتماعی گرامی باد اول ماه مه » یازده اردیبهشت » روز جهانی کارگر!

این کارگران وقتی استخدام می‌شوند نه می‌دانند حقوقشان قرار است چه قدر باشد، نه حتی از زمان پرداخت حقوق شان مطلع هستند و حتی در روزهای ابتدایی ورودشان به این منطقه برای کار، از نظر تغذیه‌ای هم با مشکل مواجه‌اند و باید برای گرفتن وعده‌های غذایی‌شان کلی این طرف و آن طرف دوندگی کنند!

سیف اله اکبری

در چند سال اخير بخش وسيعي از مسئولين جمهوري اسلامي ، با خريد سهام واحدهاي مختلف توليدي، در سيستم اقتصادي موجود در جايگاه كارفرما قرار گرفته، خواست‌هاي اقتصادي خود را در كسوت قوانين جديد بر نيروي كار تحميل كرد‌ه‌اند. نگرشي كه مدافع منافع کارفرمایان و در تقابل با كارگران، عملاً‌ به ابزاري در دست كارفرمايان تبدیل شده¬اند و دیدگاهی كه نيروي كار را ماشين و ابزار مي‌پندارد، نمی¬تواند حافظ منافع مهمترین عامل تولید یعنی کارگران باشد.

م.م

بنابراین وضعیت کنونی طبقه کارگر در کشور را باید نتیجه سیاست گزاری ها ، برنامه ریزی ها، جهت گیری ها و تغییر و تحولات اقتصادی- اجتماعی و سیاسی ای دانست که طی دهه های گذشته بر کشور حاکم بوده و نشانی از اراده و خواست طبقه کارگر در آن دیده نمی شود.

صادق کار

سخنان دبیرکل خانە کارگر گویای آن است کە حتی باقی ماندە شوراهای اسلامی زیر مجموعە خانە کارگر نیز سال هاست کە حاضر بە تبعیت از رهبران خود نیستند و بقول خود محجوب، ..."دخالت‌های هیئت‌های اجرایی خانه‌های کارگر هم، سال‌هاست اسمی و سمبلیک است و جنبه مداخله ‌جویانه تعیین کننده ندارد."

صادق کار

بە جرات و بە استناد بە تجربیات تاریخی می توان مدعی شد کە بسیاری از معضلات کنونی جامعە ما محصول سرکوب و پراکندگی چپ است. بنا بر این تا زمانی کە نیروی چپ پراکندە بماند، وضعیت زحمت کشان هم بدتر خواهد شد. ما چپ ها نمی توانیم کارگران را بە سازمانیابی و همبستگی فرا بخوانیم و در همان حال خود مان بە بهانە های عمدتا واهی از اتحاد و حدت طفرە برویم، و در تفرقە و پراکندگی بسر ببریم. طبقە کارگر بدون مشارکت وسیع سازمان یافتە در امور سیاسی قادر بە دفاع از حق و حقوق خود نیست و شرکت موثر در امور سیاسی مستلزم داشتن حزب و تشکیلات قوی و فراگیرێ است کە بخواهد و بتواند از منافع و حقوق کارگران و عموم زحمت کشان دفاع و برای آن مبارزە نماید.

فرج‌اللهی در ادامه گفتگو به بحث افزایش سایر سطوح مزدی اشاره می‌کند و می‌گوید: در دهه‌ی اول پس از انقلاب، در سال‌های ۶۸ و ۶۳-۶۲-۶۱-۶۰-۱۳۵۹ به بهانه‌ی شرایط جنگی و به‌رغم وجود تورم، دستمزد کارگران هیچگونه افزایش نیافت. جالب است یادآوری شود که در همین دوران، و در همین شرایط ریاضت جنگی، کارفرمایان و سرمایه‌دارانی نوخاسته پدید آمدند و به انباشت کلان سرمایه پرداختند. به طوری که پس از پایان جنگ و آغاز دوران سازندگی، ناگهان شاهد پیدایش سرمایه گذاری‌های کلان بخش خصوصی تازه وارد در عرصه‌های مختلف بودیم.

صفحه‌ها